فیلم De Gaulle: Résistance 2026

پس از ترور دارلان و درحالی‌که نازی‌ها اکنون کنترل پاریس را کاملاً در دست دارند، شارل دوگل (سیمون آبکاریان) فعالیت‌هایش را از لندن پیش می‌برد؛ شهری که در آن روزبه‌روز بیشتر احساس می‌کند به حاشیه رانده شده و در حبس است. چرچیل (سر سایمون راسل بیل) می‌کوشد او را به سازش بیشتر با فرمانده نظامی جدید، ژنرال ژیرو (تیری لرمیت)، ترغیب کند، درحالی‌که رئیس‌جمهور روزولت...

پس از ترور دارلان و درحالی‌که نازی‌ها اکنون کنترل پاریس را کاملاً در دست دارند، شارل دوگل (سیمون آبکاریان) فعالیت‌هایش را از لندن پیش می‌برد؛ شهری که در آن روزبه‌روز بیشتر احساس می‌کند به حاشیه رانده شده و در حبس است. چرچیل (سر سایمون راسل بیل) می‌کوشد او را به سازش بیشتر با فرمانده نظامی جدید، ژنرال ژیرو (تیری لرمیت)، ترغیب کند، درحالی‌که رئیس‌جمهور روزولت (کمپبل اسکات) نیز از آن سوی اقیانوس مصمم است دوگل را به حاشیه براند. تنها متحدان واقعی او «رکس» (فلیکس کیزیل) است که در داخل فرانسه، با برقراری ارتباط با نیروهای مقاومت، روی لبهٔ تیغ حرکت می‌کند، و ژنرال لوکلر (نیلز اشنایدر) که به‌تازگی ترفیع گرفته و فرماندهی نیرویی کوچک اما شجاع از نیروهای فرانسهٔ آزاد را در آفریقا بر عهده دارد. دوگل اکنون در چند جبهه می‌جنگد: هم با متحدانی که به او اعتماد ندارند و هم با هم‌وطنان خودش که دولتِ به‌رسمیت‌شناخته‌شده‌شان هیچ نقشی برای او قائل نیست. چالش او این است که در تصمیم‌گیری‌های سیاسی و تدارکاتیِ عملیات پیشِ روی پیاده‌شدن نیروها در نرماندی جایی برای خود باز کند و مطمئن شود آنچه پس از بیرون راندن دشمن شکل می‌گیرد، همچنان با افتخار فرانسوی باقی می‌ماند. هرچند از این قسمت به‌اندازهٔ بخش نخست این فیلم زندگی‌نامه‌ای دربارهٔ این میهن‌پرست تمام‌عیار لذت نبردم، فیلم به‌شکلی جالب برخی از باورهای پذیرفته‌شده دربارهٔ ماهیت متفقین و روابط میان آمریکا، بریتانیا و فرانسه را به چالش می‌کشد. از آمریکا، برخلاف روال معمول، تصویری بسیار منفی ارائه می‌شود: روزولت مردی است که فرانسه را کشوری شکست‌خورده، تحقیرشده و آمادهٔ تبدیل‌شدن به نوعی «تحت‌الحمایه» در عصر جدید می‌بیند و در همان حال، با چرچیل بیشتر شبیه حیوانی دست‌آموز رفتار می‌کند تا یک متحد. انگار بیشتر برگ‌های برنده دست اوست و خودش هم این را خوب می‌داند. چرچیلِ سر سایمون در این قسمت حضور چندان پررنگی ندارد و احساس کردم فیلم از بخشی از پویاییِ رویارویی‌های آمیخته به دوستی و دشمنی میان او و همتای فرانسویِ مستقل‌رأیش بی‌بهره مانده است؛ به‌خصوص که چرچیل رفته‌رفته بیشتر به سگ دست‌آموز آمریکا شباهت پیدا می‌کند تا رهبری الهام‌بخش. بااین‌حال، آبکاریان با موفقیت همان شخصیتی را که پیش‌تر ساخته بود بسط می‌دهد و گرچه هرگز نمی‌توان او را چندان دوست‌داشتنی دانست، تصویری باورپذیر از سربازی ارائه می‌کند که مصمم است از مواضعش کوتاه نیاید ــ حتی وقتی سلاح‌هایش انگشت‌شمارند ــ و با کسانی همدست نشود که به چشم او کاسبان تسلیم‌اند و کشورش را به زانو درآورده‌اند. البته همه‌چیز به اتاق‌های جلسات محدود نمی‌شود. اشنایدر در نقش تنها ژنرال فرانسه که واقعاً مشغول جنگیدن است، بازی کاملاً متقاعدکننده‌ای دارد و صحنه‌های نبرد در صحرا با رومل و تانک‌هایش نیز باورپذیر از کار درآمده‌اند. برای نمایش فعالیت‌های خطرناکی که در داخل فرانسه جریان دارد، از کیزیل کمتر از آنچه باید استفاده شده، اما او همچنان تصویری ملموس از دشواریِ ترغیب نمایندگان پارلمان به اتخاذ موضعی متحد ارائه می‌دهد؛ نمایندگانی که باید بر ترس‌های خود و اختلافات جزم‌اندیشانه‌ای که خود به آن‌ها دامن زده‌اند غلبه کنند، آن هم زیر سایهٔ تهدیدآمیز بی‌رحمی گشتاپو. در پایان، به نظرم در این قسمت عملاً اتفاقات کمتری رخ می‌دهد و از خودم پرسیدم آیا نمی‌شد محتوای آن را فشرده‌تر کرد و در قسمت قبلی گنجاند، بی‌آنکه لطمهٔ چندانی به نگاه تازهٔ فیلم به سرگذشت دوگل وارد شود، و در عوض این دنباله را بیشتر به دستاوردهای او پس از جنگ اختصاص داد؟ بااین‌همه، فیلم همچنان اثری گیرا و تماشایی است که از زاویه‌ای به ماجرا نگاه می‌کند که در جهان انگلیسی‌زبان کمتر دیده می‌شود. فیلم‌برداری آن برای پردهٔ بزرگ و توجهش به جزئیات، چه در طراحی صحنه و چه در ترسیم شخصیت‌ها، نیز از آن اثری به‌راستی بحث‌برانگیز ساخته است.