فیلم Find a Place to Die 1968

تماشای این فیلم واقعاً غم‌انگیز است؛ نه به‌خاطر غم‌انگیز بودن داستانش، بلکه چون نشان می‌دهد جفری هانتر از روزهای اوجش تا چه اندازه سقوط کرده است. زن و شوهری مشغول دفاع از معدن طلای خود در برابر راهزنان هستند (آن هم با دینامیت!) که مرد زیر یک گاریِ فروریخته گیر می‌افتد. حالا «لیزا» (پاسکال پتی)، به‌جای اینکه با کمک اسبش تکه‌چوب‌ها را کنار بزند، راه...

تماشای این فیلم واقعاً غم‌انگیز است؛ نه به‌خاطر غم‌انگیز بودن داستانش، بلکه چون نشان می‌دهد جفری هانتر از روزهای اوجش تا چه اندازه سقوط کرده است. زن و شوهری مشغول دفاع از معدن طلای خود در برابر راهزنان هستند (آن هم با دینامیت!) که مرد زیر یک گاریِ فروریخته گیر می‌افتد. حالا «لیزا» (پاسکال پتی)، به‌جای اینکه با کمک اسبش تکه‌چوب‌ها را کنار بزند، راه می‌افتد تا کسانی را پیدا کند که به کمکش بیایند. جای تعجب هم ندارد که به گروهی آدم نابکار برمی‌خورد؛ کسانی که با کمال میل حاضرند کمکش کنند، به‌شرط آنکه طلایش را به چنگ بیاورند، یا خودش را؛ و در حالت ایدئال، هر دو را! بااین‌حال، شاید «جو» (هانتر)، سرباز سابق ارتش کنفدراسیون، اندکی بیش از بقیه جوانمردی داشته باشد؛ و البته وقتی به معدن می‌رسند، خیلی زود معلوم می‌شود که چنین هست یا نه! به این ماجرا اضافه کنید که راهزنان مهاجم اولیه، به سرکردگی «چاتو» (ماریو داردانلی)، هنوز از فکر تصاحب طلا دست نکشیده‌اند؛ حاصل، نوعی وسترن با محوریت محاصره و پر از انفجار است که در آن هیچ‌کس نمی‌تواند به دیگری اعتماد کند. آدولفو لاسترتی در نقش «کشیش رایلیِ» بی‌رحم، بازی سرگرم‌کننده‌ای دارد، اما به‌جز این، با وسترنی اسپاگتی، کم‌خرج و بی‌ادعا طرفیم که آشکارا با عجله، بودجه‌ای محدود و توجهی ناچیز به فیلم‌نامه‌ای قابل‌قبول یا کیفیت ساخت، ساخته شده است. میان هانتر و پتی هیچ کشش و هماهنگی‌ای وجود ندارد و راستش کل فیلم حال‌وهوایی زننده و مبتذل دارد که برای من به‌شدت ناخوشایند بود.