فیلم Hell Drivers 1957

البته، مگر اینکه به تنگم بیاورند. تام یتلی، خلافکار سابق، در شرکت حمل‌ونقل هاولتس کاری به‌عنوان راننده پیدا می‌کند. دستمزد راننده‌ها به‌ازای هر سرویس پرداخت می‌شود و همین باعث می‌شود تندتر برانند و بیش از حد معمول بی‌احتیاطی کنند. تام که در هاولتس دوستان چندانی پیدا نمی‌کند، به زدوبندهای مشکوک میان رِد، سرکارگر خشن شرکت، و کارْتلی، مدیر هاولتس، پی می‌برد. این کشف، درگیری تام و...

البته، مگر اینکه به تنگم بیاورند. تام یتلی، خلافکار سابق، در شرکت حمل‌ونقل هاولتس کاری به‌عنوان راننده پیدا می‌کند. دستمزد راننده‌ها به‌ازای هر سرویس پرداخت می‌شود و همین باعث می‌شود تندتر برانند و بیش از حد معمول بی‌احتیاطی کنند. تام که در هاولتس دوستان چندانی پیدا نمی‌کند، به زدوبندهای مشکوک میان رِد، سرکارگر خشن شرکت، و کارْتلی، مدیر هاولتس، پی می‌برد. این کشف، درگیری تام و رِد را که هم در جاده و هم بیرون از آن جریان دارد، به‌مراتب خطرناک‌تر می‌کند. «رانندگان جهنم» از آن فیلم‌های خشن و سرسختِ اصیل بریتانیایی است؛ اثری سرشار از قدرت‌نمایی‌های مردانه. چه کسی فکرش را می‌کرد فیلمی دربارهٔ رانندگان کامیون‌های حمل شن‌وماسه بتواند این‌قدر هیجان‌انگیز باشد؟ «رانندگان جهنم» به کارگردانی سای اندفیلد، سازندهٔ «زولو»، جوهره‌ای از زندگی طبقهٔ کارگر را در خود دارد که دیدنش خوشایند است و بی‌تردید نقطهٔ قوت فیلم محسوب می‌شود. فیلم بافتی زمخت و واقع‌گرا دارد و با اینکه در اصل اثری جنایی است، از شخصیت‌پردازی محکمی هم برخوردار است. تام، با بازی استنلی بیکر که به‌شدت قدرش نادیده مانده، مردی است که می‌کوشد زندگی‌اش را از نو بسازد. خط داستانی خانوادگیِ خوب فیلم نشان می‌دهد که خطاهای گذشته هنوز سنگینی‌شان را بر دوش او حفظ کرده‌اند. حالا او می‌خواهد با کار سخت نانی دربیاورد، اما درمی‌یابد که جرم و جنایت، بی‌آنکه خودش تقصیری داشته باشد، دست از سرش برنمی‌دارد. قلدری نیز یکی از محورهای مهم داستان است که پاتریک مک‌گوئنِ تنومند و درخشان آن را به تصویر می‌کشد. البته زنانی هم هستند که در این دنیای مردانه گرفتار شده‌اند؛ شاهد بی‌احتیاطی‌های هرروزه‌اند و هم‌زمان با مسائل عاطفی و مشقت زندگی روزمره دست‌وپنجه نرم می‌کنند. اندفیلد و گروهش با استفاده از پس‌زمینه‌ای متشکل از کافه‌ها، پانسیون‌ها، مجالس رقص روستایی، معادن سنگ متروک و جاده‌های باریک و پرپیچ‌وخم، حال‌وهوای زندگی طبقهٔ کارگر را به‌درستی به تصویر کشیده‌اند. بی‌شک این کامیون‌های غران‌اند که هیجان می‌آفرینند، اما آنچه «رانندگان جهنم» را پیش می‌برد، قلب تپندهٔ زندگی مردان و زنان عادیِ طبقهٔ کارگر است. بااین‌حال، فیلم بیش از هر چیز به‌خاطر کامیون‌ها و مردان پشت فرمانشان در یادها مانده است. اندفیلد این غول‌های جاده را از جلو و عقب فیلم‌برداری می‌کند و واقعاً ما را همراهشان به دل جاده می‌برد. پیوندی که با شخصیت‌ها و محیط زندگی‌شان، با تمام خوبی‌ها و بدی‌هایش، برقرار می‌کنیم، تجربهٔ تماشا را غنی‌تر می‌کند؛ این همان حس اصالتی است که اندفیلد در فیلم خلق کرده است. جمعی از استعدادهای بزرگ بریتانیا در کنار مک‌گوئن حضور دارند؛ بازیگری که گرچه در آمریکا به دنیا آمده بود، به‌واسطهٔ حضورش در مجموعهٔ تلویزیونی «زندانی»، بریتانیاییِ افتخاری به حساب می‌آمد. شان کانری، سید جیمز، ویلیام هارتنل، آلفی بس، ویلفرید لاوسون، دیوید مک‌کالوم و گوردون جکسون به این جمع زمخت و مردانه، به سردستگی بیکر، می‌پیوندند. هربرت لوم نیز در نقش کلیدی جینو روسی، مردی که احساسات محرک اوست، رنگ‌وبویی از اروپای قاره‌ای به فیلم می‌بخشد. نقش‌های زن را پگی کامینز، جیل آیرلند و مارجوری رودز بازی می‌کنند و در این میان، کامینز به‌ویژه در دل این دنیای خشن و مردانه می‌درخشد. فیلم هنگام اکران با نقدهای متفاوتی روبه‌رو شد، اما «رانندگان جهنم» با گذشت هر دهه از جایگاه اثری صرفاً کالت فراتر رفت. امروز با سربلندی در مقام یک کلاسیک تمام‌عیار بریتانیایی ایستاده است؛ فیلمی که خوشبختانه در سال ۲۰۰۷ نسخه‌ای دی‌وی‌دی از آن منتشر شد که سرانجام حقش را ادا کرد. ۹/۱۰ استنلی بیکر در این درام در اوج توانایی خود ظاهر می‌شود. «تام» که به‌تازگی از زندان آزاد شده، برای پیدا کردن کاری آبرومندانه به مشکل برمی‌خورد تا اینکه سر از یک شرکت حمل‌ونقل درمی‌آورد. مدیر شرکت، «کارتلی» با بازی ویلیام هارتنل، چندان اعتنایی به تشریفات و سابقهٔ افراد ندارد و فقط تحویل بار برایش مهم است؛ هرچه بیشتر و سریع‌تر، بهتر. تام به جمعی از همکاران جورواجور می‌پیوندد؛ با «جینو» با بازی هربرت لوم دوست می‌شود و با سرکردهٔ رانندگان، «رِد» با بازی پاتریک مک‌گوئن، سر ناسازگاری پیدا می‌کند. هرچه داستان پیش می‌رود، رقابت میان تام و رِد شدیدتر و پیامدهایش خطرناک‌تر می‌شود. همکاری خوب سای اندفیلد و جفری آنسورث، روایتی پرتنش و خوش‌تصویر از این رقابت خلق کرده که در بیشتر زمان فیلم پرجنب‌وجوش و پویاست. گرچه بعضی بخش‌ها اندکی تکراری‌اند، فیلم با حضور گروهی توانمند از بازیگران آشنا، همچنان با سرعتی سرسام‌آور پیش می‌رود تا به پایانی برسد که هم متناسب است و هم بسیار هیجان‌انگیز. اثری زمخت و واقع‌گرا که قطعاً ارزش تماشا دارد.