فیلم The Band Wagon 1953

من فیلم‌های ترسناک زیادی می‌بینم، اما مدتی بود چیزی این‌قدر عجیب و ناراحت‌کننده ندیده بودم: فرد آستیر، سید چاریس و اسکار لویانت همه در لباس نوزادان و مشغول خواندن آهنگی درباره داشتن تفنگ! این توصیف تا حدی حال‌وهوای این داستان سرگرم‌کننده و مرکب را بازتاب می‌دهد؛ قصه‌ای که در آن کوردووا (جک باکِنن)، بازیگری نمایش‌صحنه‌ای و پرزرق‌وبرق، فراخوانده می‌شود تا به تونی (آستیر) که کم‌رمق...

من فیلم‌های ترسناک زیادی می‌بینم، اما مدتی بود چیزی این‌قدر عجیب و ناراحت‌کننده ندیده بودم: فرد آستیر، سید چاریس و اسکار لویانت همه در لباس نوزادان و مشغول خواندن آهنگی درباره داشتن تفنگ! این توصیف تا حدی حال‌وهوای این داستان سرگرم‌کننده و مرکب را بازتاب می‌دهد؛ قصه‌ای که در آن کوردووا (جک باکِنن)، بازیگری نمایش‌صحنه‌ای و پرزرق‌وبرق، فراخوانده می‌شود تا به تونی (آستیر) که کم‌رمق شده جان تازه‌ای ببخشد. او مدت‌هاست اندکی افسرده و حالا که دیگر مورد توجه کسی نیست، کاملاً مایوس شده. خوشبختانه برای او (و ما)، دو دوستش لس (اسکار لویانت) و لیلی (نانِت فابره) دست از تلاش برنمی‌دارند. مشکل این است که باید برای نمایش جدیدش هم‌بازی پیدا کنند — و وقتی به گابریله (چاریس) که کمی حساس و عصبی است می‌رسند، اوضاع طبق انتظار پیش نمی‌رود. واقعاً او و تونی به سختی تحمل می‌کنند که در یک اتاق با هم باشند، چه برسد به شریک شدن روی صحنه؛ بنابراین غرولندها و لجبازی‌های فراوانی رخ می‌دهد. اما همه‌چیز پیرامون هنر است؛ دوستانش با تکرار ملودی جذاب «That’s Entertainment» به تونی یادآوری می‌کنند که دلقکی با شلوار افتاده هم بخشی از کار است. بالاخره، هیچ خطر واقعی‌ای تهدید نمی‌کند — از همان ابتدا می‌دانید چه سرنوشتی در انتظار است — اما فیلم از نظر بصری دل‌پذیر است و شیمی فوق‌العاده‌ای میان چاریس و آستیر برقرار است که به هر دوی آن‌ها اجازه می‌دهد در میان رقص‌های بی‌نقص، کمدی لطیف و قطعات ماندگارِ ساختهٔ شوارتز و دیتز بدرخشند، در حالی که نمایش‌شان را در سراسر ایالات متحده اجرا می‌کنند. با این حال، شاید بخواهید شب‌ها عروسک‌هایتان را قفل کنید...