فیلم The Mummy’s Hand 1940

فیلم بدی برای یک بعدازظهر بارانی شنبه نیست؛ کمی جدی و تا حدی سرگرم‌کننده است. با ذهنی باز تماشا کنید و در نظر داشته باشید که این یک تولید میلیون‌دلاری نیست، اما می‌تواند بسیار لذت‌بخش باشد. در نهایت این فیلم سه دنباله به‌وجود آورد که داستان‌های «خاریس» را ادامه می‌دهند (در این نسخه نقش خاریس را تام تایلر بازی می‌کند)، مرده‌ای که از مرگِ همیشگی‌اش برانگیخته...

فیلم بدی برای یک بعدازظهر بارانی شنبه نیست؛ کمی جدی و تا حدی سرگرم‌کننده است. با ذهنی باز تماشا کنید و در نظر داشته باشید که این یک تولید میلیون‌دلاری نیست، اما می‌تواند بسیار لذت‌بخش باشد. در نهایت این فیلم سه دنباله به‌وجود آورد که داستان‌های «خاریس» را ادامه می‌دهند (در این نسخه نقش خاریس را تام تایلر بازی می‌کند)، مرده‌ای که از مرگِ همیشگی‌اش برانگیخته می‌شود تا با پرنسس آنانکا آشتی کند. قطعاً بهترین نسخه از بین آن‌هاست: فیلم با دیك فوران (در نقش استیو بنینگ) و والاس فورد (در نقش بیب جانسون) شروع می‌شود، دو باستان‌شناس بی‌دست‌وپا که به‌طور تصادفی قبر خاریس را کشف و هتک می‌کنند؛ کاری که خاریس و اندوهب — کاهن اعظم تهدیدآمیز و خودبزرگ‌بین (جورج زوکو) — را بسیار خشمگین می‌کند. با معجون قوی از برگ‌های تان زنده می‌شود و برای انتقام‌جویی از هتک‌کنندگان به راه می‌افتد — و البته برای یافتن معشوقهٔ گمشده‌اش، پرنسسی که امیدوار است ظاهر جدیدش (شبیه کسی که در آتش‌سوزی یا بیمارستان بوده) را بپذیرد. ساخت فیلم کمی ساده است و بارها از نماهای یکسان استفاده شده، اما بازیگران و فیلمنامه نسبتاً خوب‌اند؛ سسیل کلاوی و ادواردو چیانلی در پیش‌برد داستان میان صحنه‌های خفه‌سازی مؤثر ظاهر می‌شوند و پایان فیلم هم نسبتاً قانع‌کننده است. این اثر ارتباطی با نسخهٔ ۱۹۳۲ کارلوف ندارد، ولی به‌هرحال توسعه‌ای خوشایند از آن مضمون است که من از آن لذت بردم.