فیلم I Am a Fugitive from a Chain Gang 1932

شاهکاری که هم‌چنان به همان اندازه که دل‌ربا است، تأثیرگذار باقی می‌ماند. من که گرایش تقریباً وسواسی به هر فیلمی دارم که به حبس می‌پردازد، با خوشحالی می‌توانم بگویم این یکی از بزرگ‌ترین آثار این ژانر است. بالاخره نسخه‌ای از فیلم را تهیه کردم تا بفهمم چه چیزی را از دست داده‌ام و دیدن اینکه این اثر چگونه بر برخی از فیلم‌های مورد علاقه‌ام تأثیر گذاشته...

شاهکاری که هم‌چنان به همان اندازه که دل‌ربا است، تأثیرگذار باقی می‌ماند. من که گرایش تقریباً وسواسی به هر فیلمی دارم که به حبس می‌پردازد، با خوشحالی می‌توانم بگویم این یکی از بزرگ‌ترین آثار این ژانر است. بالاخره نسخه‌ای از فیلم را تهیه کردم تا بفهمم چه چیزی را از دست داده‌ام و دیدن اینکه این اثر چگونه بر برخی از فیلم‌های مورد علاقه‌ام تأثیر گذاشته بود، واقعاً شادمان‌کننده بود. این فیلم سخت و بی‌ملاحظه است؛ هیچ‌‌چیز را دست‌کم نمی‌گیرد و تنها نکته‌ی شگفت‌آور این است که در سال 1932 ساخته شده است. اینکه فیلم به یک شاهکار زمخت تبدیل شده، مرهون کارگردانی تیزبین مروین لروی و اجرای درخشان پال مونی در نقش جیمز آلن است. فیلم بر پایه‌ی نوشته‌های زندگی‌نامه‌ای رابرت الیوت برنز ساخته شده و مانند ضربه‌ای سخت، واقعیت‌های خشن سیستم کیفری آن زمان را نمایان می‌کند—زمانی که بسیاری از ما هنوز متولد نشده بودیم. این اثر جایگاهی شایسته در فهرست آثار کلاسیک جنجالی دارد. این فیلم تأثیر بزرگی بر نقدها و بازنگری درباره‌ی سیستم کیفری گذاشت؛ در ایالت جورجیا جنجالی به‌پا کرد (هرچند فیلم مستقیماً نامی از جورجیا نمی‌برد، اما مخاطبان می‌دانستند منظور درباره‌ی آن‌هاست). شکایت‌ها و پیگردهای قانونی در پی آمد و خود رابرت الیوت برنز نیز، با وجود آگاهی دولت از حقایق پرونده‌اش، همواره تحت تعقیب مقامات قرار گرفت. من وارد جزئیات نخواهم شد چون این موارد به‌خوبی در منابع مختلف مستندسازی شده‌اند؛ اما کسانی که این فیلم را ندیده‌اند واقعاً باید آن را تماشا کنند. این اثر داستانی بنیادین و بی‌پرده را روایت می‌کند که دیدن آن برای هر علاقه‌مند به این ژانر—یا هر دوستدار سینمای درخشان دوره‌ی طلایی—ضروری است. نمره: 10/10.