فیلم Robinson Crusoe on Mars 1964

رابینسون کروزو در مریخ (1964) عنوان فیلم در نگاه اول چندان امیدبخش نیست و ممکن است تداعی‌کننده آثار ضعیف و کم‌هزینه باشد؛ اگر قبل از تماشای فیلم کمی در مورد آن تحقیق نکرده بودم، احتمالاً انتظار یک کمدی را داشتم. با این حال این نسخه‌ای جالب از قصهٔ مشهور دانیل دفو است که مانند عنوان نشان می‌دهد این‌بار داستان در مریخ رخ می‌دهد. در جریان پرواز...

رابینسون کروزو در مریخ (1964) عنوان فیلم در نگاه اول چندان امیدبخش نیست و ممکن است تداعی‌کننده آثار ضعیف و کم‌هزینه باشد؛ اگر قبل از تماشای فیلم کمی در مورد آن تحقیق نکرده بودم، احتمالاً انتظار یک کمدی را داشتم. با این حال این نسخه‌ای جالب از قصهٔ مشهور دانیل دفو است که مانند عنوان نشان می‌دهد این‌بار داستان در مریخ رخ می‌دهد. در جریان پرواز در مدار مریخ، فرمانده کیت دراپِر مجبور به خروج از سفینه می‌شود و همراه با میمونش «مونا» در مریخ گرفتار می‌ماند. او باید همهٔ نیازهای اولیهٔ بقا را تأمین کند، اما تنهایی شدید ذهن او را آسیب‌پذیر می‌کند؛ علاوه بر این، او درمی‌یابد که تنها نیست و مهمانانِ ناخواسته‌ای می‌آیند که چندان خوش‌برخورد نیستند. فیلم یک اثر علمی‌تخیلی محکم و هوشمند است که دربارهٔ انزواء و ارادهٔ بقا صحبت می‌کند. «رابینسون کروزو در مریخ» بیش از هرچیز روی روایت تکیه دارد تا روی شکل و جلوهٔ بصری، و موفقیتش بیش از همه مرهون اجرای پُل مانتی است که دو سوم فیلم را به‌تنهایی (به‌جز حضور تحسین‌برانگیز میمون مونا) می‌کشاند؛ او احساس و باورپذیری را به وفور وارد نقش می‌کند و فیلم را از حد معمول فراتر می‌برد. نمره: 7.5/10 بتمن می‌میرد. اما او زود می‌میرد، پس این اسپویل نیست. این فیلم از آن آثاری است که در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی به شکل «تفکرمحور» ساخته می‌شدند؛ شبیه آثاری مانند Silent Running یا The Andromeda Strain که بیشتر به روان‌شناسی می‌پردازند تا اکشن. با این حال فیلم لحظاتی از هیجان هم دارد، یا دست‌کم به‌واسطهٔ فیلمنامه و کارگردانی هوشمند، توهم هیجان را ایجاد می‌کند. یک شوخی این است که «بتمن» می‌میرد—در واقع بتمن نیست، ولی آدام وِست حضور دارد—و بعد از آن یک فضانورد خود را تنها در مریخ می‌بیند. مدام در شک هستیم که آیا این اتفاقات عجیب در ذهن اوست یا واقعاً رخ می‌دهند؛ آن‌ها هرچه جلوتر می‌روند عجیب‌تر و تهدیدآمیزتر می‌شوند، و فیلم در پایان تردیدآمیز باقی می‌گذارد، اما ما را به این باور می‌رساند که این وقایع واقعی‌اند.