فیلم One More Chance 2023

حدود نیم ساعت اول متوجه نشدم که خود چو یون-فات، همان «پادشاه سیام»، نقش آرایشگری-قمارباز به نام «واتِر» را بازی می‌کند — مردی که با پسر اوتیستیکش «یانگ» (اجرای قابل‌قبولی از بازیگر جوان ویل اور) زندگی می‌کند؛ پسری که مدام هدفون به گوش دارد و کار دیگری انجام نمی‌دهد. راستی، «واتِر» شخصیتی نسبتاً خودخواه و زننده است و تا وقتی متوجه توانایی شگفت‌انگیزش در شمارش...

حدود نیم ساعت اول متوجه نشدم که خود چو یون-فات، همان «پادشاه سیام»، نقش آرایشگری-قمارباز به نام «واتِر» را بازی می‌کند — مردی که با پسر اوتیستیکش «یانگ» (اجرای قابل‌قبولی از بازیگر جوان ویل اور) زندگی می‌کند؛ پسری که مدام هدفون به گوش دارد و کار دیگری انجام نمی‌دهد. راستی، «واتِر» شخصیتی نسبتاً خودخواه و زننده است و تا وقتی متوجه توانایی شگفت‌انگیزش در شمارش کارت‌ها نمی‌شود، علاقه‌ای به فرزندش نشان نمی‌دهد. این مهارت در کازینو همچون گنجی است و پدر کم‌کم نسبت به پسر جوانی که برای تسویه بدهی‌هایش کارت‌شماری می‌کند، توجه بیشتری نشان می‌دهد. آیا این پیوند می‌تواند به عشقی پایدار و دلنشین بدل شود؟ این فیلم نسخه‌ای وارونه از «رِین‌من» (۱۹۸۸) است، اما بدون ظرافت و جذبه. گهگاه حسابی خنده‌دار است — به شکلی نچسب و فیزیکی با حضور گانگسترها و پول‌گیرها — و گاهی تا حدی دلنشین می‌شود؛ اما در بیشتر اوقات بازیگر نقش اول کمی اغراق‌آمیز بازی می‌کند، شبیه همان کاری که در فیلم مضحک «دراگون‌بال: تحول» (۲۰۰۹) انجام داد. فیلم دیدنی است و ریتم سریعی دارد، اما چند روز بعد بعید است چیز زیادی از آن به خاطر بیاورید. من که به خاطر نیاوردم.