فیلم Vagabond 1985

ساندرین بُنِر در این درام مشاهده‌گرانه درباره دختری جوان و بی‌ریشه که در روستاها می‌گردد و روزگارش را به سختی می‌گذراند، عملکرد بسیار درخشان و قابل‌قبولی دارد. فیلم با صحنهٔ مونا که در گودالی مرده ظاهر می‌شود آغاز می‌شود—پس از لحاظ کشمکش زمانی خطر زیادی متوجه شخصیت نیست—اما همین قاب مرگ، چارچوب مفیدی برای بازنمایی حدود دو هفتهٔ پایانی زندگی او فراهم می‌آورد. روایت به‌صورت...

ساندرین بُنِر در این درام مشاهده‌گرانه درباره دختری جوان و بی‌ریشه که در روستاها می‌گردد و روزگارش را به سختی می‌گذراند، عملکرد بسیار درخشان و قابل‌قبولی دارد. فیلم با صحنهٔ مونا که در گودالی مرده ظاهر می‌شود آغاز می‌شود—پس از لحاظ کشمکش زمانی خطر زیادی متوجه شخصیت نیست—اما همین قاب مرگ، چارچوب مفیدی برای بازنمایی حدود دو هفتهٔ پایانی زندگی او فراهم می‌آورد. روایت به‌صورت اپیزودیک جلو می‌رود: او با یک چوپان بز مواجه می‌شود، چند روز در خانهٔ یک معتاد به علف سیگاری می‌ماند، عاشق یک کارگر چیدن انگور تونسی خوش‌قیافه می‌شود و یکی از صحنه‌های مورد علاقه‌ام وقتی است که با یک پیرزن ترش‌رو که واقعاً نیاز داشت کمی رها شود، حسابی شاد و مست می‌شود. هر روز برای او چیزی تازه می‌آورد و سبک بازگشت به گذشته در روایت به ما فرصت می‌دهد بین ماجراها کمی نفس بکشیم. هر بار، هم او و هم ما امید را در دسترس حس می‌کنیم، چون او با زندگی روزمره‌اش مانند بازی رولت روسی رفتار می‌کند. بعضی‌ها با او همدلی می‌کنند، برخی کاملاً خصمانه‌اند، و همهٔ این وجوه در کنار هم تصویر موجزی و تأثیرگذار از زنی را می‌سازند که نه می‌داند چه می‌خواهد و نه دقیقاً از چه چیزهایی بیزار است. آیا او طالبِ آرامش، سکوت و امنیت است؟ یا در ناپایداری بهتر شکوفا می‌شود؟ این یکی از فیلم‌های موردعلاقه‌ام از وارداست — آزادی و گشایش بصری و روحی فیلم با بازی بُنِر و گروهی از بازیگران جذاب، برخی دوست‌داشتنی و برخی نه‌چندان، به‌خوبی تقویت شده است. اینکه تا چه اندازه این اثر بازنمایی دقیقی از زندگی روستایی و ذهنیت روستاهای کوچک ارائه می‌دهد، پرسشی است که خودِ بیننده باید درباره‌اش قضاوت کند؛ در مجموع این ویژگی‌ها درامی می‌سازند که در سطوح مختلف کارایی دارد.