فیلم The Silence 1963

اگرچه آن‌ها با هم در کشوری بدون نام سفر می‌کنند، به‌نظر می‌رسد بین «استر» (اینگرید تولین) و خواهر کوچکترش «آنا» (گونل لیندبلوم) که همراه با پسر خردسالش «یوهان» (یورگن لیندستروم) است، علاقه‌ای باقی نمانده است. اگرچه استر زبان‌شناس است، زبان محل را خوب نمی‌فهمد و اغلب برای برقراری ارتباط به زبان اشاره متوسل می‌شود. آنا اما از روش‌های کاملاً متفاوتی برای رساندن منظورش استفاده می‌کند...

اگرچه آن‌ها با هم در کشوری بدون نام سفر می‌کنند، به‌نظر می‌رسد بین «استر» (اینگرید تولین) و خواهر کوچکترش «آنا» (گونل لیندبلوم) که همراه با پسر خردسالش «یوهان» (یورگن لیندستروم) است، علاقه‌ای باقی نمانده است. اگرچه استر زبان‌شناس است، زبان محل را خوب نمی‌فهمد و اغلب برای برقراری ارتباط به زبان اشاره متوسل می‌شود. آنا اما از روش‌های کاملاً متفاوتی برای رساندن منظورش استفاده می‌کند و این رفتار تنها خواهرش را عصبانی می‌کند؛ خواهرِ درمانده‌ای که دلتنگِ ابرازِ تمایلاتش است اما ابزار یا اعتمادبه‌نفسش را ندارد. وقتی آنا با صاحب بار رابطه‌ای برقرار می‌کند، این موضوع را به رخ استر می‌کشد و شکاف میان آن دو را عمیق‌تر می‌کند. در تمام این مدت، پسرک در راهروهای گسترده‌ی هتل خالی به خودش مشغول است و تنها پیشخدمت هتل همراهی‌اش می‌کند و او را با قصه‌ها و عکس‌های گذشته‌اش سرگرم می‌کند. عنوان فیلم برازنده است؛ دیالوگ‌ها به‌طور عمدی اندکند و این قاب‌بندی تاریک، تحلیلی است از چگونگیِ تأثیرِ برقراری ارتباط یا فقدان آن بر روان انسان‌ها. تنها نشانه‌ی امید اینجاست که یوهان تا حدی نمایانگر معصومیت و اندکی روشنایی است؛ او تلاش می‌کند فاصله میان دو زنی را که هر یک به شکلی متفاوت دوستشان دارد، پر کند در فضایی که هر چه بیشتر خفقان‌آور می‌شود. احساسِ خشکی و کمبود عاطفه در فیلم فراوان است؛ حتی سکانس‌های جنسی نیز از هر نوع لطافت یا مهر خالی‌اند. هر چه به پایان نزدیک می‌شویم و سرنوشت هر دو زن نمایان‌تر می‌شود، سوالی درباره یوهان در ذهن بیننده شکل می‌گیرد. شخصاً هیچ نشانه‌ای دال بر حضور یا غیبت خدا در روایت ندیدم؛ آنچه برای تماشاگر امروزی بیشتر استعاری به‌نظر می‌رسد، تضادِ این دو زن است که پیش‌درآمدی قوی برای جامعه قرن بیست‌ویکم نشان می‌دهد — جامعه‌ای که دیگر غرایز لازم برای تعامل معنادار و انسانی با افراد واقعی را ندارد. این انزواطلبی آینده‌نگر به همان اندازه تاریک و سرد است که آثار برگمان بیش از نیم‌قرن پیش بودند. تماشای فیلم خوشایند نیست و رستگاری‌ای در آن یافت نمی‌شود، اما به‌طرزی عجیب تأثیرگذار است و ارزش دیدن دارد.