انیمیشن Trolls 2: World Tour 2020

این مجموعه می‌توانست تبدیل به یک فیلم ارزان و صرفاً بر پایه‌ی نام تجاری شود، اما وقتی تیمی در همه‌جا واقعا نسبت به پروژه دلسوز باشد، نتیجه فقط یک فیلم سرگرم‌کننده برای کودکان نیست، بلکه اثری با پیام قدرتمندی هم به‌دست می‌آید. در این قسمت، «ترَش» و «بارب» پس از اینکه «پاپی» و «برنچ» دریافته‌اند دنیای موسیقی ترول‌ها فقط به راک خلاصه نمی‌شود، به‌خاطر نپذیرفتن دیگر...

این مجموعه می‌توانست تبدیل به یک فیلم ارزان و صرفاً بر پایه‌ی نام تجاری شود، اما وقتی تیمی در همه‌جا واقعا نسبت به پروژه دلسوز باشد، نتیجه فقط یک فیلم سرگرم‌کننده برای کودکان نیست، بلکه اثری با پیام قدرتمندی هم به‌دست می‌آید. در این قسمت، «ترَش» و «بارب» پس از اینکه «پاپی» و «برنچ» دریافته‌اند دنیای موسیقی ترول‌ها فقط به راک خلاصه نمی‌شود، به‌خاطر نپذیرفتن دیگر ژانرها تصمیم می‌گیرند همه چیز را یکپارچه کنند تا فقط موسیقی مورد علاقه‌ی خودشان باقی بماند. پاپی از نقشه‌ی آن‌ها باخبر می‌شود و تلاش می‌کند همه‌ی ترول‌ها را متحد کند تا مانع این طرح پادشاهی شوند. این دنباله تا حدی بی‌رمق است اما هنوز خوراکی قابل دیدن برای گذاشتن بچه‌ها جلوی تلویزیون فراهم می‌کند. در غیر این صورت فیلم تا حدی تنبل و ناامیدکننده است: چند بالاد و ترک‌های متوسط AOR در ساندترک جا گرفته‌اند و جنگ میان ژانرها بیشتر شبیه یک درگیری کم‌جان شده است. انیمیشن از ابتدا تا انتها ظاهری مصنوعی دارد و باوجود وجود شمایلی از داستان، شخصیت‌پردازی‌ها ناپخته‌اند و آن‌چنان که باید احساس‌برانگیز نمی‌شوند — با اینکه ظاهری پررنگ و زنده دارند. پیام ترکیبی و نامنسجم درباره‌ی برابری و فردیت هم به‌گونه‌ای نامطمئن ارائه می‌شود؛ به‌نظر می‌رسد سازندگان بیش از خلق چیزی به‌یادماندنی، خواسته‌اند از برند سود ببرند. از زاویه‌ای دیگر، این فیلم همان چیزی است که از دنباله انتظار داشتم: داستانی نه چندان جذاب در کنار موسیقی‌های متوسط. من قسمت اول را دوست داشتم اما این قسمت برایم جذاب نبود. اینکه همه داستان حول خودِ ترول‌ها می‌چرخد و برگن‌ها حذف شده‌اند، باعث می‌شود آن پیوستگی قبلی کمتر به چشم بیاید. دنباله عملاً مستقل است و به‌نظر می‌رسد داستان از ذهن نویسندگان جداگانه‌ای بیرون کشیده شده باشد؛ این به این معنی نیست که قصه بد است، اما توجه مخاطب را نگه‌نمی‌دارد. طنز ضعیف‌تر و موسیقی کمتر شنیدنی هم در این موضوع نقش دارند. شخصیت‌ها به‌طور نامتناسبی به برخی شخصیت‌ها زمان داده‌اند؛ جیمز کوردن و ران فانچس نقش پررنگ‌تری پیدا کرده‌اند اما چندان برجسته نیستند. در سمت مقابل، آنا کندریک و جاستین تیمبرلیک همچنان نقش‌های اصلی را خوب اجرا می‌کنند. بازیگران جدید از نظر نقش‌آفرینی چندان درخشان نیستند، هرچند صداهای شناخته‌شده‌ای مانند سم راک‌ول، مری جی. بلاژ، جی بالوین و آزی آزبورن در میان آن‌ها دیده می‌شود. خلاصه اینکه قسمت اول برایم خوب بود و این قسمت چندان موفق نیست. حالا نگاه‌ها به قسمت سوم، «Trolls Band Together»، دوخته شده است.