فیلم The Vanishing 1988

Spoorloos (با عنوان انگلیسی: The Vanishing) به کارگردانی جورج اسلویزر و اقتباسِ مشترکِ فیلمنامه توسط اسلویزر و تیم کرابه از نوولِ کرابه با نام The Golden Egg ساخته شده است. بازیگران اصلی فیلم عبارت‌اند از برنارد-پیر دونادیو، جین بِرووتس و یوهانا تر استیگِه. موسیقی اثر از هنی وریِنتن و فیلم‌برداری از تونی کون است. فیلم درسِی است در ایجادِ نوعی ناآرامی خزنده؛ اثری که بیش از...

Spoorloos (با عنوان انگلیسی: The Vanishing) به کارگردانی جورج اسلویزر و اقتباسِ مشترکِ فیلمنامه توسط اسلویزر و تیم کرابه از نوولِ کرابه با نام The Golden Egg ساخته شده است. بازیگران اصلی فیلم عبارت‌اند از برنارد-پیر دونادیو، جین بِرووتس و یوهانا تر استیگِه. موسیقی اثر از هنی وریِنتن و فیلم‌برداری از تونی کون است. فیلم درسِی است در ایجادِ نوعی ناآرامی خزنده؛ اثری که بیش از تکیه بر شوکه‌های ناگهانی، با نشان دادن تدریجیِ شخصیت‌ها و واکاویِ وسواس، ما را به هیجان می‌آورد. رویهٔ قصه ساده است: دو عاشق هنگامِ تعطیلات در یک ایست‌گاه توقف، جدا می‌شوند و دختر به‌طرز مرموزی ناپدید می‌شود. از آن‌جا، جستجوی وسواسیِ دوست‌پسر که سال‌ها ادامه می‌یابد آغاز می‌شود و سپس وضع پیچیده‌تر می‌شود وقتی شخص مسئول ناپدید شدن پیام‌هایی برای او می‌فرستد و او را بازی می‌دهد تا پرسشی اساسی مطرح شود: تا چه حد حاضر هستی بروی تا بفهمی چه اتفاقی افتاده؟ فیلمنامه به‌شکل هوشمندانه‌ای دو زندگیِ موازی را دنبال می‌کند: زندگی درهم‌شکسته و عاطفیِ رکس هافمن (با بازیِ بِرووتس) و زندگیِ روزمرهٔ یک جامعه‌شناسِ مغایرِ رفتارهای اجتماعی، ریموند لِمورن (با بازیِ دونادیو)، که هم‌زمان مردِ خانواده‌ای است محترم در اجتماع و در خلوت، تمرین‌کنندهٔ اجرای «جنایتی کامل». لِمورن تصویری متفاوت از روان‌آزاران معمول در آثار ترسناک است—گاه مضحک و نابکار به‌نظر می‌رسد، اما قلبی سیاه دارد و معتقد است محکوم به اجرای جنایتی کامل است؛ رویکردی سیستماتیک که به‌تدریج وحشت‌آور می‌شود. اسلویزر تصویر را بسیار آهسته و حساب‌شده می‌سازد و فقط یک پیچ را آن‌هم قدم‌به‌قدم می‌چرخاند. فیلم با این واقعیت که ریموند صرفاً به این دلیل کارش را انجام می‌دهد که می‌تواند، خونِ مخاطب را سرد می‌کند، نه با نمایش خشونتِ تند و تیز یا هیجانِ نمایشی. فروپاشی عاطفیِ رکس به‌طرز تکان‌دهنده‌ای واقع‌گرایانه است و آنچه او را می‌بلعد، تماشاگر را نیز می‌فرساید؛ بنابراین پایانِ کار همچون برخورد با یک تانک ضربه‌ای سهمگین وارد می‌کند. کارگردانی بزرگ با بازی‌های درخشان بازیگران اصلی همراه شده تا Spoorloos را به تریلری واقعاً برجسته تبدیل کند—آثاری برای بینندگانی که دنبال تفکرِ بیشتر در تماشای تریلرها هستند. (امتیاز: 8.5/10) این فیلم در جغرافیای ژانری‌اش «چه‌کسی این کار را کرد» برای تماشاگر نیست؛ بلافاصله پس از ناپدید شدن ساسکیا، مخاطب شاهدِ آماده‌سازی طولانیِ معلمِ شیمیِ محلی، ریموند لِمورن، برای ارتکابِ قتلِ زنی تصادفی است. رکس دنبال عدالت یا انتقام نیست، بلکه دنبالِ درکِ دقیقِ سرنوشتِ معشوقه‌اش است؛ کنجکاویِ سیری‌ناپذیر برای دانستن جزییاتِ دقیق و به‌نوعی شریک شدنِ غیرمستقیم در سرنوشتِ ساسکیاست که او را به مأموریتی تاریک می‌کشاند. پایانِ شوکه‌کنندهٔ فیلم معروف است و دیدنش بهتر است بدونِ لو باشد. در جنبهٔ شخصیتی، رکس تا حدی کارکردی و یک‌بعدی است و بیشتر به‌عنوانِ مجرایی برای معمای فلسفیِ داستان وجود دارد، در حالی که لِمورن کاراکتری مفصل‌تر است، اگرچه برخی انگیزه‌هایش کمی سخت‌پذیر به‌نظر می‌رسد. دونادیو نقش را محکم بازی می‌کند و بازدهٔ هیجانیِ خصومت‌برانگیزِ شخصیتش قوی است؛ حتی تلاش‌های اولیه‌اش برای آدم‌ربایی که با موسیقی‌ای تا حدی کمدی همراه شده‌اند، فضا را سبک نمی‌کنند، بلکه شدتِ ناخوشایندیِ موقعیت را بیشتر می‌کنند. اگرچه پایانِ غافل‌گیرکننده فیلم را در ذهن ثبت می‌کند و بازیِ دونادیو (و تا حدی تر استیگِه که زمانِ کمتری در صفحه دارد) مناسب است، اما فیلم نقاط ضعفی هم دارد: فیلم‌برداری چندان برجسته نیست و ارزش بازبینیِ چندباره محدود است. با این حال، Spoorloos دیدنی است و ارزش یک بار تماشا را دارد.