فیلم Beautiful Creatures 2013

کسالت‌آور و بیش از حد کلیشه‌ای. مثل این‌که «پرسی جکسون» نسخه بدی از «هری پاتر» است، «Beautiful Creatures» هم نسخه بدی از «Twilight» است. فرق این‌جاست که پرسی جکسون نسخهٔ ضعیفی از یک مجموعه خوب است، اما «Beautiful Creatures» نسخهٔ ضعیفی از مجموعه‌ای است که خودش هم مشکل‌دار است. فیلم دربارهٔ دانش‌آموزی کالج‌خواه در یک شهر کوچکتر در کارولینای جنوبی است که شیفته دختری مرموز می‌شود. او...

کسالت‌آور و بیش از حد کلیشه‌ای. مثل این‌که «پرسی جکسون» نسخه بدی از «هری پاتر» است، «Beautiful Creatures» هم نسخه بدی از «Twilight» است. فرق این‌جاست که پرسی جکسون نسخهٔ ضعیفی از یک مجموعه خوب است، اما «Beautiful Creatures» نسخهٔ ضعیفی از مجموعه‌ای است که خودش هم مشکل‌دار است. فیلم دربارهٔ دانش‌آموزی کالج‌خواه در یک شهر کوچکتر در کارولینای جنوبی است که شیفته دختری مرموز می‌شود. او می‌فهمد آن‌ها «کَستر» هستند؛ موجوداتی جاودان با قدرت‌های جادویی، و یکی از بستگان شرورِ خانواده می‌خواهد دختر را به سمت تاریکی بکشاند. فیلم بر اساس اولین جلد از چهارگانهٔ «The Caster Chronicles» ساخته شده است، و طرفداران کتاب می‌گویند وفاداری چندانی به منبع ندارد — اما اگر کتاب را نخوانده باشید، این موضوع بی‌اهمیت است. از نظر طراحی صحنه، لباس‌ها، بازیگران و موسیقی، فیلم هزینه کرده و قابل قبول به نظر می‌رسد؛ فضای جنوبیِ گاتیک فیلم جذاب و بخش اول داستان درگیرکننده است. با این حال، لحن فیلم تا حدی تصنعی و نمایشی است و چند شخصیت بیش از حد کارتونی‌اند. فیلم یادآور آثار کمیک‌بوکی استفن کینگ است، اما یک سر و گردن اغراق‌شده‌تر. نیمهٔ اول فیلم هم با جهت‌گیری واضحی علیه مسیحیت همراه است. اگرچه نمایش خطرات بنیادگرایی دینی در سینما اشکالی ندارد، اما این فیلم به‌طرزی اغراق‌آمیز و کلیشه‌ای تمام مسیحیان را متعصب، نفرت‌ورز و زودقضاوت نشان می‌دهد، و هیچ نمود مثبتی از مؤمنان برای مقایسه وجود ندارد؛ این نوع کلیشه‌پردازی شخصیت‌ها بیننده را خارج از فضای داستان می‌کند. صحنه‌هایی مثل روز اول مدرسهٔ لنا که دو دختر او را صرفاً به‌خاطر زندگی در یک عمارت مرموز «شیطانی» می‌نامند و برایش دعا می‌کنند، تا حدی کارتونی و غیرواقعی است. واقعیت معمول در جوامع امروزی این‌گونه نیست و حتی در شهرهای عقب‌ماندهٔ آمریکا هم بسیار محتمل‌تر است که مؤمنان مورد تمسخر قرار بگیرند تا بالعکس. همچنین غیرمنطقی به نظر می‌رسد که همهٔ مسئولان محترم جامعه همگی بنیادگراهایی شیطانی باشند که در یک کلیسا جمع می‌شوند. نیمهٔ دوم فیلم تا حدودی تلاش می‌کند این تصویر را تعدیل کند و یک شخصیت مسیحی مثبت‌تر و یک موعظهٔ کوتاه دربارهٔ ایثار را نشان می‌دهد، اما پس از به تصویر کشیدن و توهین به بخش بزرگی از تماشاگران، این ترمیم دیرهنگام و ناکافی است. مشکل دیگر، پردازش بیش از حد روابط عاشقانهٔ بین دو قهرمان است؛ دختری که تازه پانزده سال دارد و صحنه‌های بوسیدن و عاشقانه‌پردازی آن‌قدر اغراق‌شده‌اند که بیننده را خسته می‌کنند. در مجموع، فیلم با وجود جلوه‌های بصری خوب و فضای جذابِ گاتیک جنوبی، به‌خاطر لحن تصنعی، کلیشه‌سازی‌هایِ مذهبی و اغراق در پرداخت احساسات، تجربه‌ای نه‌چندان موفق و تا حدی آزاردهنده ارائه می‌دهد. یک نظر کوتاه دیگر: این هم صرفاً یک داستان عاشقانهٔ دیگر دربارهٔ موجودی غیرانسانی است — موضوعی که آن‌قدر تکراری شده که تماشای آن تا حدی بی‌معنی به نظر می‌رسد؛ با این حال، بازیگر نقش دختر برخی صحنه‌های جالب و چشم‌گیر دارد.