فیلم Black Water 2018

دولف لاندگرن احتمالاً فقط حدود یک روز فیلم‌برداری برای فیلم نامناسباً با عنوان Black Water داشته است. ژان-کلود ون دام که دیگر روی جلد جا گرفته، نقش اصلی را بر عهده دارد، اما سال‌هاست فیلم قابل‌توجهی از او ندیده‌ایم و این نوید چندانی نمی‌دهد. مشکل اصلی Black Water چندان به بازیگران (که اغلب، صادقانه بگویم، ضعیف‌اند) مربوط نیست؛ مشکل این است که فیلم هیچ چیز...

دولف لاندگرن احتمالاً فقط حدود یک روز فیلم‌برداری برای فیلم نامناسباً با عنوان Black Water داشته است. ژان-کلود ون دام که دیگر روی جلد جا گرفته، نقش اصلی را بر عهده دارد، اما سال‌هاست فیلم قابل‌توجهی از او ندیده‌ایم و این نوید چندانی نمی‌دهد. مشکل اصلی Black Water چندان به بازیگران (که اغلب، صادقانه بگویم، ضعیف‌اند) مربوط نیست؛ مشکل این است که فیلم هیچ چیز تازه‌ای ارائه نمی‌دهد و حتی چیزهای تکراری را هم به‌خوبی اجرا نمی‌کند. پایان‌بندی از همان ابتدا کاملاً قابل‌پیش‌بینی است و چند سکانس عمل حداقلی همراه با حضور کوتاه دولف تغییری در این وضعیت ایجاد نمی‌کند. امتیاز نهایی: دو ستاره — نکاتی داشت که برایم جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیف است. فیلم اکشن/تریلری عمدتاً پایین‌تر از حد انتظار با چند غافلگیری جزئی است. با این حال دیدن دولف و ژان-کلود کنار هم خوشایند بود. ون دام و لاندگرن این‌بار بیش از حد برای همدیگر تکرار شده‌اند در این تریلر زیرآبی ضعیف. شخصیت ون دام («ویلِر») در یک زیردریایی گیر می‌افتد، جایی که یک مأمور سی‌آی‌ای سرکش («رودز» با بازی ال ساپیِنتسا) و تیمش قصد کشتنش را دارند بعد از اینکه او را قاب‌گیری کرده‌اند. خوشبختانه او از کمک مأمور تازه‌کار «کَس» (جسمین والتز) و در ادامه و به‌طور کوتاه از دوست سابقش «مارکو» (لاندگرن) بهره‌مند می‌شود که خودش هم حسابی کینه دارد. آنچه پس از آن رخ می‌دهد صرفاً ضعیف است؛ هیچ واژهٔ بهتری برایش ندارم. زیردریایی‌ها قوطی‌های فلزی پرفشارند که، همان‌طور که سر شان کانری در «جست‌وجو برای اکتبر سرخ» به ما گفت، به گلوله‌ها خوب واکنش نشان نمی‌دهند—اینجا باید با مسلسل‌ها و انفجارهای بسیار دست‌وپنجه نرم کنند تا بالاخره پلۀ کنترل کاملاً ناایمن نقطهٔ تمرکز پایان‌بندی شود؛ پایانی که برای من هر چه زودتر می‌آمد بهتر بود. هیچ‌چیز به‌یادماندنی در کار نیست؛ بازی‌ها کلاً بی‌رمق‌اند و داستان مدام از احمقانه به ابلهانه تا «واقعاً؟» جهش می‌کند. ون دام هنوز کاریزما دارد، اما رو به افول است و به‌تنهایی نمی‌تواند فیلم را سرپا نگه دارد — کار ضعیف، تکراری و ارزش صرف یک ساعت و چهل و پنج دقیقه از عمرتان را ندارد.