فیلم Kiss Kiss Bang Bang 2005

داستانی بامزه که به‌خوبی برای رابرت داونی جونیور نوشته شده و میشل موناهی فوق‌العاده است. ول کیلمر مثل گذشته می‌درخشد. دو ساعت مزخرف خسته‌کننده و بی‌معنی. شاید بهترین کاری باشد که شین بلک تاکنون ساخته است؛ این را بی‌تردید نمی‌گویم—حتی آثار ضعیف‌تر او هم قابل قبول‌اند و کارهای برجسته‌اش (مثل Kiss Kiss Bang Bang) واقعاً عالی‌اند. این فیلم بود که مرا با رابرت داونی جونیور آشنا کرد،...

داستانی بامزه که به‌خوبی برای رابرت داونی جونیور نوشته شده و میشل موناهی فوق‌العاده است. ول کیلمر مثل گذشته می‌درخشد. دو ساعت مزخرف خسته‌کننده و بی‌معنی. شاید بهترین کاری باشد که شین بلک تاکنون ساخته است؛ این را بی‌تردید نمی‌گویم—حتی آثار ضعیف‌تر او هم قابل قبول‌اند و کارهای برجسته‌اش (مثل Kiss Kiss Bang Bang) واقعاً عالی‌اند. این فیلم بود که مرا با رابرت داونی جونیور آشنا کرد، اما این ول کیلمر است که در اینجا صحنه را می‌دزدد. امتیاز نهایی: ★★★★ — جذابیت بسیار بالا. یکی از آثار مورد علاقهٔ شخصی‌ام. مثل این است که کسی ساحل شرقی آمریکا را تکان داده و همهٔ دختران معمولی توانسته‌اند خود را نگه دارند. Kiss Kiss Bang Bang را شین بلک نوشته و کارگردانی کرده است. رابرت داونی جونیور، ول کیلمر و میشل موناهی در آن بازی می‌کنند. موسیقی اثر از جان آتمن و فیلم‌برداری از مایکل بارت است. دزد کوچکِ بی‌تجربه، هری لاکهارت (داونی جونیور) از دست پلیس فرار می‌کند و به‌طور اتفاقی وارد یک تست بازیگری می‌شود و نقش می‌گیرد! او همراه کارآگاه خصوصی گی پری (کیلمر) که قرار است به او برای نقش‌آفرینی کمک کند، وارد ماجرایی می‌شود که وقتی اجساد شروع به ظاهر شدن می‌کنند، همه‌چیز کمی عجیب می‌شود… ورود شین بلک به عرصهٔ کارگردانی فیلم بلند، درسی در جسارتِ درهم‌ریختن ژانرهاست. فیلمنامه و دیالوگ‌ها همهٔ نشانه‌های کارِ بلک را دارند؛ هرکس با نوشته‌های قبلی او آشنایی داشته باشد، می‌داند چه انتظاری باید داشته باشد: دیالوگ‌های تلخ و انرژی برق‌آسا. با این حال این فیلم کاملاً منحصر به خود است؛ تجربه‌ای سرگیجه‌آور پر از هیجان و آگاهی بی‌پروا از کلیشه‌های سینمایی که تماشایش ارزش بازدید چندباره را دارد. برای ساده‌سازی می‌توان گفت: نئونوآر — معمای قتل — رابطهٔ نزدیک میان دو مرد — عاشقانه — کمدی — اکشن! یعنی واقعاً کار به این سادگی هم نیست. بلک با عشقی به سینمای عامه‌پسند، آن را با کنایه‌هایی تند به صنعت فیلم لس‌آنجلس که او را تأمین می‌کند درمی‌آمیزد. داونی در نقش هری (فوق‌العاده) نقطهٔ اتکا است: گاهی ضدقهرمان، گاهی قهرمان، راوی و چیزهای دیگر، و بلک او را درونِ سازوکارِ متا می‌چرخاند. کیلمر (او هم عالی) با طعنه، مردانگیِ نمایشی و اداهای طنزآمیز کنار او می‌نشیند؛ شیمی میان داونی و کیلمر محکم است. یک زوج عجیب که با هم به‌شکل زیبایی جواب می‌دهند. در این میان میشل موناهی هنرمند و جذاب است؛ نقش عشق دوران کودکی هری را بازی می‌کند، بازیگری ناموفق و تا حدی آسیب‌دیده که در عین حال قوی و زیرک است—نه دقیقاً یک فم فتال سنتی. کوربین برنسن (که تهیه‌کنندهٔ فیلم نیز بود) نقش یک ستارهٔ گذشته‌رو را بازی می‌کند و آدمی دلپذیرِ خودنماست. موسیقی و فیلم‌برداری به‌خوبی با ذات فیلم همخوانی دارند. از نظر روایت، قصه عمداً پیچیده و درهم است؛ بلک با نوشتن در ژانر نوآر آشناست، اما هم‌زمان می‌خواهد امضای پرجنب‌وجوش خود را هم بر آن بزند، بنابراین طنز The Hard Way را در مهٔ سختِ The Big Sleep می‌فشارد—و این ترکیب واقعاً خوب جواب می‌دهد. خشونت کم نیست اما اغلب به شکلی بی‌احترامی‌آمیز و طنزآمیز اجرا شده. قتل‌ها رخ می‌دهند، اندام‌هایی مورد آزار قرار می‌گیرند که معمولاً نباید موجب خنده شوند، اما این‌جا می‌خندانی؛ نه به شکل مضحکِ Weekend at Bernie's. در عین حال بلک فرصت می‌یابد تا موضوعات غمناک را به‌تدریج زیر سطح بگدازد؛ یکی از این تم‌ها واقعاً مخاطب را از سبک‌سرّی درمی‌آورد و وادار به تأمل می‌کند. مطمئن باشید؛ این‌ها شخصیت‌هایی آسیب‌دیده‌اند که انگار مستقیم از کوچه‌پس‌کوچه‌های تاریک نوآر دههٔ چهل و پنجاه بیرون آمده‌اند. پس چه نتیجه‌ای؟ کاپرا با سیدمک، دمیتریک، مان، تورنور و وایلدر ملاقات می‌کند… و بعد؟ سینماگری شسته‌رفته و هوشمندانه نتیجهٔ سرگرمی هوشمند می‌شود؛ ببینید و بیش از یک‌بار تماشا کنید. نمره: 9/10 فیلم فوق‌العاده‌ای است؛ اگر The Nice Guys (2016) را دوست داشتید، این را هم دوست خواهید داشت. بازیگری، فیلمنامه و نوشتار عالی Kiss Kiss Bang Bang با زبان و برهنگی آزاردهنده و غیرضروری محدود شده‌اند. Kiss Kiss Bang Bang فیلمی باهوش و منحصربه‌فرد است؛ فیلمنامه، دیالوگ‌ها و بازی‌ها درخشان‌اند اما زیر بار زبان بی‌ادبانه و برهنگی بیش‌ازحد می‌روند. جدی می‌گویم، اگر تمام فحش‌ها و صحنه‌های برهنه را حذف کنند، من عاشق این فیلم می‌شوم. رابرت داونی جونیور با اجرای دیوانه‌وار و بذله‌گویش عملاً برای نقش‌آفرینی مرد آهنی تست می‌دهد و دوستی بعیدش با شخصیت ول کیلمر بسیار سرگرم‌کننده و خنده‌دار است. شخصیت‌ها چندین‌بار دیوار چهارم را می‌شکنند که فیلم را طنزآمیز و تازه نگه می‌دارد. واقعاً دوست داشتم بیشتر این فیلم را دوست داشته باشم، اما زبان رکیک و برهنگی بی‌مورد مانع تبدیل Kiss Kiss Bang Bang به فیلمی می‌شود که در ایام تعطیلات بارها و بارها ببینی.