فیلم Clementine 2019

خانه‌ای منزوی کنار دریاچه در جنگل‌های شمال‌غرب اقیانوس آرام، بستر تنهایی فیلم اول لارا گلگر، نویسنده و کارگردان، به نام «Clementine» است؛ فیلمی درباره پیچیدگی روابط و صمیمیت میان زنان. داستان ساده است، اما ویرانی احساسی شخصیت‌های اصلی هرگز ساده نیست. کارن (اوتمارا مارّرو) از جدایی دردناکی از زنی مسن‌تر و موفق‌تر رنج می‌برد. او که سخت درگیر این دلشکستگی است، برای پناه گرفتن به خانهٔ...

خانه‌ای منزوی کنار دریاچه در جنگل‌های شمال‌غرب اقیانوس آرام، بستر تنهایی فیلم اول لارا گلگر، نویسنده و کارگردان، به نام «Clementine» است؛ فیلمی درباره پیچیدگی روابط و صمیمیت میان زنان. داستان ساده است، اما ویرانی احساسی شخصیت‌های اصلی هرگز ساده نیست. کارن (اوتمارا مارّرو) از جدایی دردناکی از زنی مسن‌تر و موفق‌تر رنج می‌برد. او که سخت درگیر این دلشکستگی است، برای پناه گرفتن به خانهٔ تعطیلاتی معشوقِ دورافتاده‌اش فرار می‌کند. روزی نوجوانی مرموز و اغواگر به نام لانا (سیدنی سویی‌نی) سر می‌رسد و کارن کم‌کم شیفته و درگیر رابطه‌ای با این زن جذاب و نارسا می‌شود. فیلم فراتر از یک داستان جنسیِ بلوغ است؛ دیدن زاویه‌‌دیدی دیگر از تجربهٔ lesbain روی پرده با شخصیت‌های زن قابل‌لمس و پیچیده، تازگی دارد. کارن و لانا در مراحل متفاوتی از زندگی‌اند؛ یکی جوان است و کنجکاوی طبیعی نسبت به عشق و شهوت را کشف می‌کند، و دیگری در میانسالی سعی دارد با شکست‌ها و کم‌وکاست‌های زندگی‌اش کنار بیاید. کارن آرزوی بازگشت به روزهای خوش‌بینِ جوانی را دارد و لانا تجسم آن حس است. پیوند میان آن‌ها بیش از جاذبهٔ فیزیکی است؛ تنهایی و دل‌سوختگی‌ای که از اشتیاق به عشق‌پذیرفته‌شدن ریشه می‌گیرد، آن‌ها را به هم پیوند می‌دهد. بازی هر دو نقش اصلی ساکت و مؤثر است، هرچند شیمی بینشان گاهی کمی خشک به‌نظر می‌رسد (اما خوشبختانه در چارچوب داستان کار می‌کند). فیلم ریتمی آرام دارد و در بیست دقیقهٔ ابتدایی دیالوگ‌های کمی شنیده می‌شود، و حتی صبورترین تماشاگران ممکن است از این حس که معمای ساخته‌شده هرگز به‌طور کامل جواب نمی‌دهد ناامید شوند. با این حال «Clementine» به‌خاطر اصالت، دقت و تأمل‌اش—به‌ویژه در بازنمایی تجربهٔ زنان LGBTQ روی فیلم—جای وقت گذاشتن را دارد.