فیلم Hannah and Her Sisters 1986

«هانا» (میا فارو) ظاهراً خوش‌شانس‌ترینِ سه خواهرِ دخترِ یک بازیگر پیشین است؛ مادری که به مشروب‌خواری گرایش دارد و خود را گول می‌زند که هنوز هم جذاب و دل‌رباست. خوش‌بختانه او حواسش به خواهران دیگر هست، چون «هولی» (دایان ویست) و «لی» (باربارا هرشی) هر کدام مسائل و تلاطم‌های خود را دارند. فیلم مثل یک نمایش رادیویی درجه‌یک اجرا می‌شود؛ شخصیت‌ها در درگیری‌های احساسی فرو...

«هانا» (میا فارو) ظاهراً خوش‌شانس‌ترینِ سه خواهرِ دخترِ یک بازیگر پیشین است؛ مادری که به مشروب‌خواری گرایش دارد و خود را گول می‌زند که هنوز هم جذاب و دل‌رباست. خوش‌بختانه او حواسش به خواهران دیگر هست، چون «هولی» (دایان ویست) و «لی» (باربارا هرشی) هر کدام مسائل و تلاطم‌های خود را دارند. فیلم مثل یک نمایش رادیویی درجه‌یک اجرا می‌شود؛ شخصیت‌ها در درگیری‌های احساسی فرو می‌روند، نوروزها و عقده‌ها رشد می‌کنند و کلیشه‌ها برای برجسته‌تر شدن با هم می‌جنگند، در حالی که مایکل کین در نقش «الیوت» مرتباً در بهت و درماندگی به سر می‌برد. هولی یک آدم کنترل‌ناپذیر است؛ بازیگری کم‌کار که فکر می‌کند شاید بهتر باشد در کار پذیرایی باشد. او با «میکی» (وودی آلن) وارد رابطه می‌شود؛ فردی که سابقاً با هانا ازدواج کرده بود اما حالا هر روز را طوری می‌گذراند که انگار آخرین روزش است. ایمان یهودی‌اش هم مدت‌هاست رنگ باخته، و این پرسش مطرح می‌شود که در ادامه سرنوشتش چه خواهد شد؟ در همین حال، لی منتظر کشف شدن است؛ صفحه‌ای سفید که نمی‌داند چه می‌خواهد، چه کسی را می‌خواهد و قرار است به کجا برود، و الیوت کم‌کم دلباخته‌اش می‌شود. با تمام عناصر یک کمدی فیزیکیِ دارای رگه‌های فکری و با چهره‌های بازیگری برجسته، فیلم موفق می‌شود از مرزهای آزاردهندگی عبور نکند و به‌جای آن تبدیل به گردبادی شخصیت‌محور، جذاب و اغلب بذله‌گو شود که گهگاه تا مرز فَرس هم پیش می‌رود اما هرگز کاملاً وارد آن ژانر نمی‌شود. کین بازیگر کمدی توانمندی است و سبک کم‌حرفش به‌خوبی جواب می‌دهد، مخصوصاً وقتی روابط او زیر ذره‌بین قرار می‌گیرند و ما را وادار می‌کنند از خود بپرسیم آیا اصلاً می‌توان با این آدم‌ها زندگی کرد یا نه. ردپاهای آشنایی که در آثار آلن دیده می‌شوند اینجا هم هستند، اما چیدمان بازیگرانی که بی‌دردسر و طبیعی اجرا می‌کنند باعث شده این فیلم نسبت به برخی دیگر از آثار او برجسته‌تر به نظر بیاید. ارزش فیلم نیز خوب حفظ شده؛ داستان و شخصیت‌ها در طول چهل سال گذشته از قدرت خود چیز زیادی از دست نداده‌اند و این خود گواهی است بر این که دادن فرصت نفس‌کشیدن به یک داستان همراه با یک گروه بازیگری خوب می‌تواند معجزه کند. حالا باید بروم و «آرواره‌ها: انتقام» را ببینم که مانع حضور کین در اسکار شد.