فیلم Man from Del Rio 1956

او می‌تواند به‌جای آن‌ها آدم بکشد؛ به شرطی که این کار را آن‌طرف خیابان انجام دهد. «مردی از دل ریو» را هری هورنر کارگردانی کرده و فیلم‌نامه‌اش را ریچارد کار نوشته است. آنتونی کوئین، کتی خورادو، پیتر ویتنی، داگلاس فاولی، جان لارچ، ویت بیسل، داگلاس اسپنسر و گوئین ویلیامز در آن بازی می‌کنند. موسیقی فیلم ساختهٔ فردریک استاینر است و فیلم‌برداری آن را استنلی کورتز بر...

او می‌تواند به‌جای آن‌ها آدم بکشد؛ به شرطی که این کار را آن‌طرف خیابان انجام دهد. «مردی از دل ریو» را هری هورنر کارگردانی کرده و فیلم‌نامه‌اش را ریچارد کار نوشته است. آنتونی کوئین، کتی خورادو، پیتر ویتنی، داگلاس فاولی، جان لارچ، ویت بیسل، داگلاس اسپنسر و گوئین ویلیامز در آن بازی می‌کنند. موسیقی فیلم ساختهٔ فردریک استاینر است و فیلم‌برداری آن را استنلی کورتز بر عهده داشته است. دیوید روبلسِ مکزیکی (کوئین) برای انتقام گرفتن از دن ریچی (بری اتواتر)، به‌تنهایی هفت‌تیرکشی را آموخته است. او در شهر میسا انتقامش را می‌گیرد، اما خیلی زود روشن می‌شود که این شهر گرفتار مشکلاتی است: کلانتر ارادهٔ محکمی ندارد و اد بنیستر (ویتنی) به بی‌قانونی‌ها دامن می‌زند. اهالی شهر که سرسختی روبلس را می‌بینند، از او می‌خواهند کلانتر شود؛ اما این به آن معنا نیست که بخواهند در زندگی روزمره با او معاشرتی داشته باشند... از ویسکی‌ات خوشم می‌آید، اما مطمئن نیستم از خودت هم خوشم بیاید. فیلمی جمع‌وجور و خوش‌ساخت است. الگوی داستان آشناست و همان مسیر بسیاری از وسترن‌هایی را دنبال می‌کند که در آن‌ها مردی برای برقراری نظم در شهری آشوب‌زده، یا مأمور قانونی خویشتن‌دار، به نبردی مرگ‌وزندگی برای نجات شهری کشانده می‌شود که لیاقت کمک گرفتن ندارد. بااین‌حال، «مردی از دل ریو» از هوشمندی بی‌بهره نیست و با پرداختن به نژادپرستیِ نهفته در زیر پوست شهر، روبلسِ تنها و بی‌سواد را درگیر مبارزه‌ای برای پذیرفته شدن می‌کند. روبلس به‌تمام‌معنا یک ضدقهرمان وسترن است: زمخت و کثیف است، بیش‌ازحد مشروب می‌خورد و نمی‌داند با یک زن چطور باید رفتار کند. اینکه تنها مهارتش سرعت در کشیدن هفت‌تیر است، به وبال گردنش بدل شده؛ اگر این مهارت را از او بگیرند، دیگر چه چیزی برای عرضه دارد؟ ناگزیر پاسخ این پرسش را خواهیم گرفت، اما دیدن اینکه این شخصیت‌پردازی به کجا می‌رسد، ارزش صبر کردن را دارد. تماشای کوئین بسیار لذت‌بخش است؛ او تقریباً همیشه در نقش چنین شخصیت‌های زمخت و بی‌تکلفی تماشایی بود. از خورادو آن‌طور که باید استفاده نشده و شخصیتش نیز پرداخت چندانی ندارد؛ ویتنی هم متأسفانه در نقش شخصیت شرور بیش‌ازحد ضعیف ظاهر می‌شود. ستارهٔ فیلم بیسل است که نقش دائم‌الخمر شهر را بازی می‌کند؛ کسی که به تنها هم‌صحبت روبلس بدل می‌شود. بیسل شخصیتش را با طنز و حس ترحم‌برانگیزی همراه می‌کند و تماشای بازی‌اش لذت‌بخش است. هورنر و کورتز («آمبرسون‌های باشکوه»/«شب شکارچی») با استفادهٔ مؤثر از نورپردازی سایه‌روشن، فیلم را به تصویر کشیده‌اند؛ شیوه‌ای که کاملاً با حس بیگانگیِ سایه‌افکنده بر زندگی روبلس هماهنگ است. هورنر همچنین چشم تیزبینی برای خلق صحنه‌های تأثیرگذار و شمّ خوبی برای طنز دارد. هر دو ویژگی را می‌توان در صحنه‌ای دلخراش با حضور کلانتر نگون‌بخت و در برخی متلک‌هایی که کوئین و خورادو می‌پرانند، دید. برای علاقه‌مندان وسترن، قطعاً ارزش پیدا کردن و تماشا کردن را دارد. ۷ از ۱۰