فیلم Beauty and the Beast 1946

تطبیق کوکتو از این قصهٔ کلاسیک بیش از بسیاری از نسخه‌ها به شخصیت‌پردازی‌ها می‌پردازد و ما را با بدبیاری‌های یک تاجر (John Kuether) و چهار فرزندش همراه می‌کند. همه عادت به زندگی مرفه دارند، اما وقتی دریا کالاهای او را می‌گیرد و دو دخترش همچنان بی‌محابا خرج می‌کنند، تاجر تقریباً ورشکسته می‌شود و ناچار در تاریکیِ جنگل سفر می‌کند که گرفتار طوفان می‌گردد. در حیرت...

تطبیق کوکتو از این قصهٔ کلاسیک بیش از بسیاری از نسخه‌ها به شخصیت‌پردازی‌ها می‌پردازد و ما را با بدبیاری‌های یک تاجر (John Kuether) و چهار فرزندش همراه می‌کند. همه عادت به زندگی مرفه دارند، اما وقتی دریا کالاهای او را می‌گیرد و دو دخترش همچنان بی‌محابا خرج می‌کنند، تاجر تقریباً ورشکسته می‌شود و ناچار در تاریکیِ جنگل سفر می‌کند که گرفتار طوفان می‌گردد. در حیرت و به‌دنبال پناه، به قلعه‌ای ویران برمی‌خورد و شب را در آن‌جا سپری می‌کند. اما به‌جای اینکه مثل قبل برود، یکی از گل‌های رز کنار دیوار را برمی‌دارد و همین باعث می‌شود میزبان قبلاً غایب او با تهدیدی هولناک ظاهر شود: یا به کود خاک تبدیل شو یا یکی از دخترانت داوطلبانه بیاید و همراه من بماند. البته در بازگشت تاجر خانواده دربارهٔ اقدام بعدی بحث می‌کنند، اما این «بل» (Josette Day) است که پیش‌قدم می‌شود و طبق قولش حاضر می‌شود. با اینکه ظاهرش در نگاه اول کاملاً هولناک است، «هیولا» (Jean Marais) قصد ندارد زندگی او را سخت یا ترسناک کند؛ او برای بل بهترین لباس‌ها، جواهرات و خوراکی‌ها را فراهم می‌کند و بل کم‌کم نسبت به چهرهٔ ترسناک او نرم می‌شود. به محض اینکه اعتماد شکل می‌گیرد، او موفق می‌شود اجازه بگیرد تا مدتی به دیدار خانواده‌اش برود و وقتی خانواده لباس‌ها و ثروت‌هایش را می‌بینند، بل درمی‌یابد که شاید دیگر جایی در آن‌جا ندارد — هرچند قبل از آن نامزد سابقش «Avenant» (همچنین Marais) و برادرش «Ludovic» (Michel Auclair) نقشه‌ای می‌کشند تا او را تعقیب کنند و بخشی از دارایی‌ها را صاحب شوند. این داستانی عاشقانه و غایی است که آدم‌ها را به نگاه کردن فراتر از ظاهر تشویق می‌کند، و به نظرم دی نقش زنی صادق و انسانی را مؤثر اجرا می‌کند. دربارهٔ خصم او رازآمیزِ کمتری در کار است؛ او را از همان ابتدا می‌بینیم و باید اعتراف کنم که مارِس تا حدی شبیه شیرِ فرانک مورگان در «جادوگر شهر اوز» (1939) به‌نظر می‌رسید، اما طبیعتی رقت‌انگیز به ایفایش بخشیده بود. طراحی صحنه، لباس‌ها و فضای رازآلودِ خرابه‌ها همه در انتقال حس تنهایی و انزوا مؤثرند و همین باعث می‌شود ارائهٔ نسبتاً متعارفِ پایان‌بندی کمی متفاوت و دل‌نشین‌تر باشد.