سریال The Walking Dead

برای ژانر وحشت/درام بد نیست. اگر به داستان‌های زامبی و این ایده که آثار بلندمدت یک طاعون را در طول سال‌ها روی یک مجموعه شخصیت‌ها ببینی علاقه‌مندی، این سریال مناسب توست. بخش‌های ترسناک فراوانی دارد، صحنه‌های خوردن توسط زامبی‌ها و جلوه‌های خونی و بصری درخشان‌اند، اما عمدتاً دربارهٔ روابط بین آدم‌ها در شرایط آخرالزمانی و نحوهٔ بازسازی یا گذران هر روز زندگی است. داستان‌های زامبی و...

برای ژانر وحشت/درام بد نیست. اگر به داستان‌های زامبی و این ایده که آثار بلندمدت یک طاعون را در طول سال‌ها روی یک مجموعه شخصیت‌ها ببینی علاقه‌مندی، این سریال مناسب توست. بخش‌های ترسناک فراوانی دارد، صحنه‌های خوردن توسط زامبی‌ها و جلوه‌های خونی و بصری درخشان‌اند، اما عمدتاً دربارهٔ روابط بین آدم‌ها در شرایط آخرالزمانی و نحوهٔ بازسازی یا گذران هر روز زندگی است. داستان‌های زامبی و مبارزه با آن‌ها همیشه معنی داشته‌اند. تعلیق، تریلر و صحنه‌های ترسناک دقیقاً چیزی است که این آثار نیاز دارند. پس از تماشا لذت ببرید! فصل‌های یک تا چهار عالی بودند. از آن‌جا به بعد کیفیت پایین می‌آید — و حدس بزن چرا — چون تنوع‌گرایی و «صحیح‌سیاسی» وارد شدند. در یک فیلم/سریال زامبی! هَه! این را تماشا نکنید. «مردگان متحرک» یکی از آن سریال‌هایی است که نمی‌توان دوستش نداشت. داستان ترسناک بقای انسان در جهانی آخرالزمانی. سریال به عشق، فقدان، زامبی‌ها (در سریال «واکرها» نامیده می‌شوند)، مرگ و ویرانی می‌پردازد. اندرو لینکلن، نورمن ریداس، ملیسا مک‌براید و لورن کوهن از بازیگران شاخص‌اند که در هر قسمت اجراهای درخشان ارائه می‌دهند. «مردگان متحرک» پیوسته هیجان‌انگیز و از لحاظ احساسی تاثیرگذار است، با پرورش شخصیت‌های قوی و میزان کافی از خون‌ریزی و جلوه‌های خشن که طرفداران ژانر را راضی می‌کند. نسخهٔ کمیک هم تاثیر زیادی روی سریال دارد، بنابراین طرفداران کمیک هم آن را دوست دارند. هر فصل لحظات شخصیتی کافی دارد تا طرفداران دیرپای سریال را راضی کند، در حالی که تنش و تعلیق شدیدی را حفظ می‌کند که مخاطب را بارها پای سریال نگه می‌دارد. «مردگان متحرک» زاویه‌ای هوشمندانه به زیرژانر شلوغ زامبی می‌دهد و هر فصل نشان می‌دهد چرا یکی از بهترین آثار وحشت تلویزیونی است. در یک معنا «مردگان متحرک» استعاره‌ای از آن چیزی است که بر سر این سریال روزگاری بزرگ آمده است. بداعتِ چند فصل اول به‌تدریج جای خود را به تکرار داده و به نظر می‌رسد سریال هنوز دارد حرکت می‌کند اما از مدت‌ها پیش مرده است. جدایی اندرو لینکلن نشانه‌ای بود که نشان می‌داد کار به انتها رسیده و من فکر می‌کردم که آن‌ها سریال را جمع کنند که به نظرم کار منطقی‌ای بود. هنوز تماشا می‌کنم، اما فقط چون می‌خواهم ببینم چطور تمام می‌شود—اگر اصلاً تمام شود. نسبتاً قابل تماشاست. از من ۶/۱۰. منحصربه‌فرد! سریالی کامل، مخصوصاً اگر روی جنبه‌های روان‌شناختی و جامعه‌شناختی تمرکز کنید! در حال تکامل دائم است… حتی اگر بعد از فصل چهار یا شش افت کیفیت و روند داستانی دیده شود؛ در فصل هشتم به‌وضوح بهبودی می‌بینیم که ذهن را به دیدی نو نسبت به سریال باز می‌کند! این اقتباسی آزاد از یک کمیک محبوب آمریکایی است و دیدن این جهان مثل آینه‌های سیاه لذت‌بخش است. بهترین سریال تلویزیونی دربارهٔ زامبی‌ها. بررسی فصل ده: نمرهٔ فصل: 8/10 نمرهٔ کلی سریال: 10/10 هنوز هم سریال موردعلاقه‌ام است، حتی بعد از ده فصل. این فصل به‌خاطر همه‌گیری کووید-۱۹ خیلی طولانی به‌نظر می‌رسید؛ بین قسمت اول تا شانزدهم تقریبا دوازده ماه فاصله افتاد. این مسأله تقصیر سریال نیست اما مجبور شدم رخدادهای بین قسمت‌های فصل ده را به یاد بیاورم چون اتفاقات زیادی در آن فصل می‌افتد. از همه‌اش لذت بردم؛ به‌ویژه صحنه‌های خشن و خونین را دوست دارم و ظاهر واکرها هر قسمت بیش‌تر چشمگیر است. داستان فصل ده را می‌پسندم و مشتاقم ببینم فصل پایانی چگونه خواهد بود. نورمن ریداس (داریل)، دانای گوریرا (می‌شون)، ملیسا مک‌براید (کارول) و جفری دین مورگان (نگن) همچنان از انتخاب‌های برجستهٔ بازیگران‌اند، ضمن اینکه سامانتا مورتون (آلفا) و رایان هورست (بتا) هم حضور دارند. کایلی فلمینگ (جودیت) هنوز هم برجسته است و فراتر از سن‌اش بازی می‌کند. چند بازیگر دیگر هم خوب‌اند. نمی‌گویم بهترین سریال تاریخ است، اما «مردگان متحرک» برای من سریال شاخصی است. عاشقش هستم. فصل یازدهم را بیارید. پل کانتور از این سریال خوب گفته بود، بنابراین در مقطعی شروع کردم به پشت‌سرهم دیدن سریال. فصل اول معمولی بود؛ نه خیلی خوب، اما خیلی بهتر از حرف‌های بی‌پایه‌ای که بعضی‌ها می‌زنند: «باید پنج فصل اول را ببینی تا اکشن شروع شود». قابل‌تماشا بود. فصل دوم جالب‌تر شد. باید از کنار مهمانی «گلولهٔ بی‌نهایت» و «بنزین بی‌نهایت» گذشت. به هر حال این‌ها همان بچه‌های ساده‌اند که می‌خواستند به خانواده ثابت کنند: مدرک دانشگاهی گرفتم، رشتهٔ نویسندگی خلاق. تعامل‌ها قابل‌قبول بود. در فصل سوم اوضاع بهتر شد. این‌ها دیگر صرفاً یک مأموریتِ «تکثیر گونه» نبودند؛ شخصیت‌ها مستقل‌تر شدند و برای پشت‌سر گذاشتن موانع بزرگ‌تر با هم همکاری کردند. خوب بود. نگن آزاردهنده بود؛ اغراق‌شده. و همین خوب بود. بالاخره نگن مثل «دولت» است: سادیست، آمادهٔ نابود کردن هر چیزی که مخالف او باشد، قوانین، زندان و بازآموزی و عدالت دارد. و همه‌چیز تا فصل هشتم در حالت قابل‌قبولی بود. در فصل هشتم، گروه کم‌کم تبدیل به یک بوروکراسی ملی‌گرایانه شد. مردم مجبور بودند فداکاری کنند، نه برای نجات عزیزانشان، بلکه «برای قبیله». آدم‌های خوب تبدیل به هیولا شدند و شروع کردند به سیاست‌ورزی: «متمدن‌سازی» یا کشتنِ بی‌رحمانهٔ بیگانگان، درست مثل نگن. همهٔ شخصیت‌ها سمی شدند: از تلاش برای بقا، حالا برنامه‌ریزی برای قتل عامِ «آن‌ها» قبل از اینکه «آن‌ها» «ما» را «بگیرند» شده بود. منزجرکننده. فصل هشتم ناامیدکننده بود. فصل نهم تأسف‌برانگیز. انگار هر کس کمی از نگن درونش داشت که آمادهٔ بیرون ریختن و خفه کردن هر نشانهٔ انسانیت بود. فصل ده، بهتر است بگویم نباید دیدمش، اما می‌دانید: قرنطینهٔ خانگی ملی. همه‌چیز شبیه یک سیتکام عادی شد: شخصیت‌های بیشتر و بیشتر وارد داستان شدند. شخصیت‌ها متنوع‌اند، چون اجباراً باید باشند. داستان آن‌قدر کسل‌کننده شد که مجبور شدند چند داستان را به هم بِبَندند و ترکیب کنند. تیم اول به چیزی پی می‌برد، بعد سوییچ، تیم دوم کاری می‌کند، بعد سوییچ، تیم سوم به چیزی اطمینان دارد، سوییچ… تیم اول خانه‌ای را خالی می‌بیند و برنامهٔ بعدی را می‌ریزند که ناگهان صدایی می‌شنوند، سوییچ، تیم دوم. الآن فصل یازدهم را می‌بینم. چرا؟ نمی‌دانم. شاید برای اینکه بگویم: من همه‌چیز را دیده‌ام. دست‌کم این آخرین فصل است، وگرنه منتظر قرنطینهٔ بعدی می‌ماندم. نه‌تنها داستان‌های خسته‌کننده نزدیک‌تر بهم ترکیب شده‌اند، بلکه از «گلولهٔ بی‌نهایت» هم فراتر رفته‌اند: می‌روند در تونل برای ایجاد اکشن، در حالی که دنبال چیز خاصی در تونل نیستند. پشت سر کسی نیست و جلوتر هم جنازه‌هایی در کیسه هست. زامبی‌ها بعد از دوازده سال در کیسه همچنان عملکردی دارند. و مثل حسگر یخچال، باید نزدیک شد تا صدایشان بلند شود. و در قطار هم زامبی هست. و پشت سر پر از زامبی است. شخصیت‌های گمشده از سمت دیگر ظاهر می‌شوند؟ جایی که پر از زامبی است. چه؟ کجا؟ یا به یک پایگاه نظامی حمله می‌کنند، به سبک ماموریت غیرممکن. چرا؟ چون باید. هر بار تیر و تیرکمان و تیرک‌هایشان هدر می‌رود، اما اگر خواب جادویی کنند، بعد از هشت ساعت خواب مهمات دوباره پر می‌شود. این سریال را خیلی دوست دارم، آن‌قدر اعتیادآور است که می‌توانم بارها و بارها آن را ببینم و بخوانم؛ بهترین فیلم/سریالی است که در تمام عمرم دیده‌ام. از تک‌تکِ آن لذت بردم و از اینکه ببینم سریال چگونه تمام می‌شود احساس بدی دارم؛ امیدوارم به پخش ادامه دهند. از همهٔ شخصیت‌ها خوشم آمد.