فیلم Clash of the Titans 2010

خیلی گرم بود و تصمیم گرفتیم به‌جای بازگشت به خانه فیلم ببینیم. این فیلم درباره اساطیر یونانی است؛ من معمولاً به این موضوع علاقه‌ای ندارم. خوشبختانه قبلاً «پرسی جکسون و دزد صاعقه» را دیده بودم و با خدایان آشنا بودم. به نظرم پرسی جکسون، نسخهٔ مدرنِ «Clash of the Titans» است. از بازی سم ورثینگتون خوشم آمد. همیشه فکر می‌کردم او در فیلم «آواتار» بهتر به نظر...

خیلی گرم بود و تصمیم گرفتیم به‌جای بازگشت به خانه فیلم ببینیم. این فیلم درباره اساطیر یونانی است؛ من معمولاً به این موضوع علاقه‌ای ندارم. خوشبختانه قبلاً «پرسی جکسون و دزد صاعقه» را دیده بودم و با خدایان آشنا بودم. به نظرم پرسی جکسون، نسخهٔ مدرنِ «Clash of the Titans» است. از بازی سم ورثینگتون خوشم آمد. همیشه فکر می‌کردم او در فیلم «آواتار» بهتر به نظر می‌رسد تا در دنیای واقعی، اما در این فیلم خوب ظاهر شده است. ظاهراً خیلی خسته و خواب‌آلود بودم و برای چند دقیقه خوابم برد؛ اما وقتی بیدار شدم نمی‌خواستم چیز مهمی را از دست بدهم. فیلم‌برداری عالی بود. نمرهٔ من برای این فیلم: B. --- فیلمی با نقاط قوت و ضعف. من از «Clash of the Titans» خیلی لذت نبردم، ولی آن‌قدر هم از آن بدم نیامد. بازیگران عملکرد قابل‌قبولی دارند؛ سم ورثینگتون بیشتر از بقیه جلب توجه می‌کند و سایر بازیگران در ذهنم چندان متمایز نمی‌شوند. لیام نیسون و رالف فاینس به‌شدت کم‌استفاده شده‌اند — بخش‌هایی که مربوط به آن‌هاست برایم تأثیری نداشت — در حالی که قطعات مربوط به ورثینگتون و همراهانش تماشایی‌ترند. افکت‌های ویژه در بهترین سطح نیستند، از جمله افکت‌های مربوط به «خدایان»؛ هرچند رالف فاینس در نقش هادس ظاهر نسبتاً قابل‌قبولی دارد. مشکل اصلی مربوط به موجودات است که خوب کار نشده‌اند، به‌ویژه عقرب‌های غول‌پیکر در نماهای باز. از نماهای بلند و گسترده‌ای که در سراسر فیلم به‌کار رفته خوشم آمد. موسیقی هم قوی است؛ راستش را بگویم کار رامین جوادی به‌نظرم بهترین نکتهٔ این فیلمِ ۲۰۱۰ است. فیلمی نیست که خودم بخواهم دوباره ببینم، ولی کنجکاوم ببینم برای دنباله چه کاری کرده‌اند.