فیلم The Good Shepherd 2006

به‌جای صرف ثروت برای تغییر قیافه‌های ویژه، جراحی پلاستیک و پروتزها، رمز موفقیت یک عامل ضدجاسوسی این است: مقدار زیادی بریل‌کریم، یک عینک قطور و یک بارانی کرم‌رنگ تا زانو. همین‌هاست که «پنهان» را در «آشکار» جا می‌دهد! این نظریه تا حدودی برای مت دِیمون در این درام کم‌رمق جواب می‌دهد؛ داستان در دوره‌ای از تاریخ رخ می‌دهد که دولت آمریکا فهمید باید اطلاعاتی دربارهٔ...

به‌جای صرف ثروت برای تغییر قیافه‌های ویژه، جراحی پلاستیک و پروتزها، رمز موفقیت یک عامل ضدجاسوسی این است: مقدار زیادی بریل‌کریم، یک عینک قطور و یک بارانی کرم‌رنگ تا زانو. همین‌هاست که «پنهان» را در «آشکار» جا می‌دهد! این نظریه تا حدودی برای مت دِیمون در این درام کم‌رمق جواب می‌دهد؛ داستان در دوره‌ای از تاریخ رخ می‌دهد که دولت آمریکا فهمید باید اطلاعاتی دربارهٔ دشمنان احتمالی قرن بیستم گردآوری کند. او «ادوارد ویلسون» است که پس از پیوستن به نوعی انجمن سری در مدرسه، در لندن جنگ‌زده فنون جاسوسی را می‌آموزد، سپس به برلین می‌رود و دوباره به آمریکا بازمی‌گردد؛ مهارت‌هایی که او را در موقعیتی قرار می‌دهند تا طرفداران نازی، مأموران شوروی و فراریان را شناسایی کند. در ابتدا پرشور و خوش‌حال است و این کار را وظیفه‌ای میهن‌پرستانه می‌داند، اما هرچه ازدواج شتاب‌زده‌اش با «مارگارت» (آنجیلینا جولی که کم‌استفاده شده) دچار مشکل می‌شود، بدبینی سر می‌کشد و آنچه از شرافت در او باقی مانده بود، کم‌کم در اراده‌ای برای گرفتن نتیجه — فارغ از روش‌هایی که اغلب دستیارش «ری» (جان تورتورّو) به کار می‌برد — محو می‌شود. رابرت دِ نیرو بی‌تردید در کارگردانی‌اش کشش دارد، اما اغلب بازیگران نقش‌های فرعی چیز چندانی به این درام گیج‌کننده اضافه نمی‌کنند؛ فیلم مدام در ردای خود می‌لغزد در حالی که دنبال خنجر است. هیچ‌کس هم نمی‌فهمد لهجهٔ بیلی کراداپ از کجا آمده، و ریتم کند این فیلم — هرچند تصویربرداری آن دارای سبک است — تماشای آن را خسته‌کننده و دشوار می‌سازد. همه‌چیز کمی بیش از حد خودخواهانه به نظر می‌رسد و تصویری ناشکری و مغرورانه از پیچیدگی برتری‌طلبی آمریکایی ارائه می‌دهد که برای من تا حدی کسالت‌آور بود.