فیلم Freaky 2020

«فریکی» وقتی سراغ داستان قاتل زنجیره‌ای/تعویض بدن‌ها می‌رود موفق است، اما تلاش برای افزودن عمق احساسی به این کمدی-ترسناک و تحمیل یک پایان طولانی و ارزان، کل فیلم را تضعیف می‌کند. برای صحنه‌های خونین و خنده‌های بزرگ بروید، اما شاید قبل از ده دقیقه‌ی پایانی سالن را ترک کنید. — کریس دوس سانتوس کمدی-ترسناک سرگرم‌کننده‌ای که حال و هوایی شبیه به Happy Death Day دارد (برای دیدن...

«فریکی» وقتی سراغ داستان قاتل زنجیره‌ای/تعویض بدن‌ها می‌رود موفق است، اما تلاش برای افزودن عمق احساسی به این کمدی-ترسناک و تحمیل یک پایان طولانی و ارزان، کل فیلم را تضعیف می‌کند. برای صحنه‌های خونین و خنده‌های بزرگ بروید، اما شاید قبل از ده دقیقه‌ی پایانی سالن را ترک کنید. — کریس دوس سانتوس کمدی-ترسناک سرگرم‌کننده‌ای که حال و هوایی شبیه به Happy Death Day دارد (برای دیدن هر دوی این‌ها پشت سر هم هم انتخاب خوبی است) و دو اجرای بامزه از ونس وان و کاترین نیوتون را به نمایش می‌گذارد. فیلم پیچشی خوشایند به فرمول تعویض بدن‌ها می‌زند و گرچه کلیشه‌هایی در محیط دبیرستان—مثل دوست همجنسگرای نمایش‌گرای شخصیت اصلی—دارد، اما همچنان سرگرم‌کننده است. امتیاز: ۳.۵ از ۵ کاترین نیوتون لیاقت بهتر از این را داشت. «فریکی» عمدتاً اثری تا حد زیادی آمیخته و نامتجانس است، اما بازی نیوتون واقعاً درخشان است؛ آن‌قدر که ارزیابی فیلم را دشوار می‌کند. از یک سو با یک اسلشر معمولی روبه‌رو هستیم، اما از سوی دیگر نمایش نیوتون چنان باکیفیت است که شایستهٔ اثری بسیار برجسته‌تر است. او در این فیلم در اوج است؛ فقط بسیار متأسفانه فیلم در هیچ‌کدام از جنبه‌ها در سطح او قرار ندارد. چند لحظهٔ اسلشر قابل‌قبول وجود دارد و ونس وان هم تلاش می‌کند. دیدن وجهی متفاوت از وان جالب است، ولی من او را نصفه‌نیمه یافتم؛ در بعضی لحظات عالی است، اما در بخش‌هایی واضح است که تلاش می‌کند نقش یک دختر نوجوان را تقلید کند—در حالی که نیوتون دو شخصیت را به‌طرز برجسته‌ای اجرا می‌کند. خلاصه به زبان ساده: نیوتون خوب، فیلم نه چندان. «فریکی» کمدی-ترسناکی خودآگاه است که از فیلم کلاسیک Freaky Friday الهام گرفته است. عناصر اسلشر در آن بسیار مشهودند و من از شباهت‌هایی به Friday the 13th لذت بردم؛ قاتلی با حالت‌های جیسون و موسیقی تیز که یادآور تم اصلی F13 در صحنه‌هایش به گوش می‌رسد. صحنه‌های قتل به شدت بی‌رحمانه‌اند و واقعاً شایستهٔ درجهٔ R هستند؛ برخی خلاقانه و برخی دیگر کلیشه‌ای‌اند. در حین تماشا گه‌گاه دچار یکنواختی می‌شوید—وقفه‌ها و افت‌هایی هست که می‌شد با تلخیص و تیزتر کردن فیلم بهتر شود. می‌دانم فیلم دارد کلیشه‌های ژانر را دست می‌اندازد، اما گاهی بیش از حد در این کار افراط می‌کند. بعضی صحنه‌های آزار و اذیت آن‌قدر اغراق‌آمیز و غیرقابل‌باورند که از فضای فیلم جدا می‌کنند، هرچند نیت طنزآمیزِ آن‌ها مشخص است. بازی‌ها در کل خوب‌اند؛ برخی دیالوگ‌ها ناموزون ادا شده‌اند ولی تکرارشان به‌قدری نیست که تجربهٔ کلی را خراب کند. ونس وان در این فیلم درخشان است؛ وقتی تعویض رخ می‌دهد، او واقعاً موفق می‌شود که حس یک دختر دبیرستانی را در بدن یک قاتل منتقل کند—با حرکات و لهجه‌ای دخترانه. در مجموع از فیلم لذت بردم، اما نکات متعددی آن را عقب نگه می‌دارد. جمع‌بندی: قابل قبول.