فیلم Page Eight 2011

از این فیلم جاسوسی خیلی لذت بردم. فیلم یک قاعده نانوشته در تریلرهای جاسوسی را رعایت می‌کرد؛ اینکه قهرمان هر لحظه نمی‌داند به چه کسی می‌تواند اعتماد کند، اما در عین حال داستان از گره‌خوردگی و پارانویا که برخی آثار جاسوسی را از مسیر خارج می‌کند، دور ماند. هرچه بیشتر آثار بیل نای را می‌بینم، علاقه‌ام به بازی‌اش بیشتر می‌شود. او مرا به مارک ریلوِنس...

از این فیلم جاسوسی خیلی لذت بردم. فیلم یک قاعده نانوشته در تریلرهای جاسوسی را رعایت می‌کرد؛ اینکه قهرمان هر لحظه نمی‌داند به چه کسی می‌تواند اعتماد کند، اما در عین حال داستان از گره‌خوردگی و پارانویا که برخی آثار جاسوسی را از مسیر خارج می‌کند، دور ماند. هرچه بیشتر آثار بیل نای را می‌بینم، علاقه‌ام به بازی‌اش بیشتر می‌شود. او مرا به مارک ریلوِنس یادآوری می‌کند؛ بازیگری که چه در نقش اول و چه در نقش مکمل، نه با فریاد و احساسات اغراق‌شده، بلکه در همان لحظات آرام و متقاعدکننده نقش را کامل می‌کند. در این فیلم هیچ ابرشروری نیست؛ نه یک «آقا بزرگ» و نه صحنهٔ پایانی پر از جلوه‌های ویژه. تا حدی دولت آمریکا یا حتی رئیس بخشی که قهرمان در آن کار می‌کند نقش منفی را ایفا می‌کنند. هنوز نمی‌دانم اینکه قهرمان تقریباً ضعیف و مسن بتواند بی‌دردسر دختری جوان و زیبا را به خود علاقه‌مند کند تا چه اندازه برایم آزاردهنده بود؛ اما این موضوع به‌طرز غافلگیرکننده‌ای تنها یک جلوهٔ جزئی در داستان باقی ماند و در نهایت جدی نبود. چند سالی بود قصد داشتم این فیلم را ببینم و خوشحالم که بالاخره دیدم.