فیلم The Burial 2023

در فیلم «دفن» ساختهٔ مگی بتس چیز زیادی برای نکوهش نیست؛ درامی قضایی و محکم که انتظارات ژانر را برآورده می‌کند و گاهی حتی از آن فراتر می‌رود. این قصهٔ پرهیجانِ «داوید علیه جالوت» که برگرفته از رویدادهای واقعی است، بازی‌گرفتنِ مناسب، بازی‌های خوب و روایت محکمی دارد و آمادهٔ جذب تماشاگر است. جرمایا اوکیف، صاحب یک مؤسسهٔ کفن‌ودفن در می‌سی‌سی‌پی (با اجرای تامی لی جونز)،...

در فیلم «دفن» ساختهٔ مگی بتس چیز زیادی برای نکوهش نیست؛ درامی قضایی و محکم که انتظارات ژانر را برآورده می‌کند و گاهی حتی از آن فراتر می‌رود. این قصهٔ پرهیجانِ «داوید علیه جالوت» که برگرفته از رویدادهای واقعی است، بازی‌گرفتنِ مناسب، بازی‌های خوب و روایت محکمی دارد و آمادهٔ جذب تماشاگر است. جرمایا اوکیف، صاحب یک مؤسسهٔ کفن‌ودفن در می‌سی‌سی‌پی (با اجرای تامی لی جونز)، در مخمصهٔ مالی قرار گرفته. این کسب‌وکار خانوادگی که نسل‌ها در اختیار خانواده‌اش بوده، قرار است برای فرزندان و نوه‌هایش به ارث گذاشته شود. وقتی معامله‌ای با مدیرعامل یک شرکت بی‌رحم چندمیلیارددلاری در صنعت مراقبت از مرگ (با بازی بیل کمپ) به مشکل برمی‌خورد، جرمایا وکیل آسیب‌های شخصی خوش‌صحبت و کاریزماتیکی به نام ویلی گری (جیمی فاکس) را برای نجات کسب‌وکار خانوادگی استخدام می‌کند. این دو و تیم حقوقی‌شان شبکه‌ای آگاهانه از فریب‌ها را که توسط شرکت‌های بیمه طراحی شده تا از سوگواری مردم سواستفاده کنند و آنها را اغفال کنند، کشف می‌کنند. در جریان افشای فساد شرکت‌ها، ویلی و جرمایا متوجه می‌شوند که چیزهای زیادی برای دوست داشتن و احترام گذاشتن به یکدیگر دارند. این داستان وسوسه‌انگیز دربارهٔ کارکرد درست نظام حقوقی در شرایط واقعی است و سکانس‌های متعددی شامل زبان فنی حقوقی دارد. فیلم مطلب را ساده‌سازی نمی‌کند که این خود تازگی دارد؛ بسیاری از صحنه‌ها به استراتژی حقوقی، همفکری و بحث دربارهٔ معاملات تجاری، بیمهٔ دفن و بی‌عدالتی نژادی می‌پردازند. خوشبختانه کارگردان با پیش‌برد سریع زمان‌بندی، از حالت خسته‌کننده جلوگیری کرده و بی‌موقع وارد دعوا و ماجرا می‌شود تا زمان زیادی را صرف مقدمه‌چینی نکند. جیمی فاکس با نقش یک وکیل پرزرق‌وبرق کاملاً جور است و تماشای او لذت‌بخش است. ویلی اهل نمایش و توانایی خاصی در برقراری ارتباط با مردم عادی دارد. فاکس این ویژگی‌ها را با کاریزمای طبیعی و انرژی بی‌تکلفی منتقل می‌کند و شخصیتش سخت‌جانِ مقاومت‌ناپذیری دارد. تامی لی جونز نقش زیادی برای انجام دادن ندارد، اما تعادلِ آرام و لازم را در مقابل فاکس ایجاد می‌کند و این دو زوج تصویری عالی روی صفحه می‌سازند. از آنجا که فیلم یک درام دادگاهی است، چند سکانس با هدف دست‌کاری احساسی مخاطب طراحی شده‌اند. باید برای مونولوگ‌های جسورانه‌ای آماده باشید که با موج‌های موسیقی احساسی کلیشه‌ای همراهی می‌شوند، یا صحنهٔ مرسومی که ویلی در ابتدا پروندهٔ جرمایا را نمی‌پذیرد چون به‌دنبال حق‌الزحمهٔ چند میلیون دلاری نیست. به‌نظر می‌رسد بتس در لحظاتی تصمیم گرفته از همهٔ کلیشه‌های دادگاهی استفاده نکند، اما من کمی ناامید شدم که صحنهٔ پایان‌بندی پرهیجان و آبدارِ یک دفاعِ طوفانی را ندیدم. اگر از طرفداران درام‌های حقوقی هستید و از دیدن داستان‌هایی که در آن شرکت‌های طماع نتیجهٔ کارشان را می‌بینند لذت می‌برید، از «دفن» خوش‌تان خواهد آمد. این فیلم، تماشای ساده و محکمی است دربارهٔ کمک به آدم‌های کوچک برای ایستادن در برابر کسانی که با سوءاستفاده مالی می‌توانند به ورشکستگی شهروندان سخت‌کوش و معمولی منجر شوند. نوشتهٔ لوئیزا مور / SCREEN ZEALOTS