فیلم Jack Reacher: Never Go Back 2016

من طرفدار فیلم اول «جک ریچر» بودم؛ هرچند پیوند ادبی با این شخصیت نداشتم و تفسیر او توسط تام کروز برایم قابل قبول بود. اما این دنباله که از یکی دیگر از پرفروش‌های لی چایلد اقتباس شده، متأسفانه عنوانی دارد که شاید سرنوشتش را زودتر از موعد نشان دهد. داستان تا حد زیادی همان فرمول آشناست: کسی به‌زور تهمت می‌خورد و قهرمان باید برای پاک‌کردن نام...

من طرفدار فیلم اول «جک ریچر» بودم؛ هرچند پیوند ادبی با این شخصیت نداشتم و تفسیر او توسط تام کروز برایم قابل قبول بود. اما این دنباله که از یکی دیگر از پرفروش‌های لی چایلد اقتباس شده، متأسفانه عنوانی دارد که شاید سرنوشتش را زودتر از موعد نشان دهد. داستان تا حد زیادی همان فرمول آشناست: کسی به‌زور تهمت می‌خورد و قهرمان باید برای پاک‌کردن نام خود بدود و بگریزد. جک این‌بار به دیدار یکی از همکاران سابقش در ستاد قدیمی می‌رود و خیلی زود درمی‌یابد او زندانی شده و خودش هم به‌خاطر جرمی که مرتکب نشده متهم می‌شود. فرار از زندان، جست‌وجوی سرنخ‌ها و کشف تدریجی اینکه چه کسی و چرا آنها را قاب گرفته، با سکانس‌های دویدن و تعقیب جذاب همراه است. به‌طور کلی فیلم در خلق لحظات مهیج و اکشن موفق است، ولی داستانش تکراری و پیش‌بینی‌پذیر است. فیلم از نظر اجرا و جلوه‌ها شیک ساخته شده و سکانس‌های بدلکاری و اکشن خوب کار شده‌اند. تام کروز در نقش جک ریچر مانند انتظار، بهترین عنصر فیلم است؛ حضور او باعث اوج گرفتن فیلم می‌شود. کابی اسمولدرز در نقش ترنر و دانیکا یاروش در نقش «سم» هم عملکرد قابل قبولی دارند، اما آلدیس هاج و رابرت نپر تا حدی کم‌استفاده‌اند. نکات منفی اصلی فیلم به ساختار و قصه مربوط است: اقتباس‌ها از مجموعه کتاب‌ها به ترتیب زمانی نیستند (فیلم اول از کتاب نهم و این فیلم از کتاب هجدهم اقتباس شده) و از این نظر به‌نظر می‌رسد محتوا به‌جای تازگی بیشتر تکراری است. حضور یک دختر پانزده‌ساله که ادعا می‌کند دختر ریچر است، بار دراماتیک و تنش بیشتری به ماجرا می‌دهد، اما کلیت داستان همچنان فرمولیک است و نوآوری چندانی ندارد. در مجموع، «جک ریچر: هرگز بازنگرد» فیلمی سرگرم‌کننده و مناسب برای تماشای یک‌بار است؛ اگرچه به استاندارد فیلم اول نمی‌رسد و برای کسانی که انتظار تجربه‌ای تازه و فراتر از یک تریلر اکشن معمول دارند، ممکن است راضی‌کننده نباشد. امتیازِ یکی از نقدها: 6.5/10.