فیلم Another Year 2010

فیلم ساده‌ای نیست و ممکن است از نظر همه خوشایند نباشد، اما قصه‌ای خوب را روایت می‌کند و بازیگرانی عالی را در یک تجربه درام بسیار موفق عرضه می‌کند. داستان درباره‌ی یک زوج سالمند است که زندگی‌ای آرام و خوش دارند. آن‌ها چیز خاصی ندارند؛ می‌توانند پدرها یا مادرها و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌های ما باشند. زندگی‌شان پایدار و بی‌هیاهوست و بر پایه‌ی همراهی گذشته و ازدواجی...

فیلم ساده‌ای نیست و ممکن است از نظر همه خوشایند نباشد، اما قصه‌ای خوب را روایت می‌کند و بازیگرانی عالی را در یک تجربه درام بسیار موفق عرضه می‌کند. داستان درباره‌ی یک زوج سالمند است که زندگی‌ای آرام و خوش دارند. آن‌ها چیز خاصی ندارند؛ می‌توانند پدرها یا مادرها و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌های ما باشند. زندگی‌شان پایدار و بی‌هیاهوست و بر پایه‌ی همراهی گذشته و ازدواجی خوش‌بنیان شکل گرفته است. شاید به همین دلیل، آن‌ها به نوعی پناهگاه برای دوستان و اعضای خانواده‌ای می‌شوند که در موقعیت‌های پراضطرابی قرار دارند. پس از دیدن فیلم، این حس در من شکل گرفت که موضوع وابستگی—به معنای گسترده‌تر عادت‌های مضر—در روایت حضور پررنگی دارد: اگر دقیق شویم، شخصیت‌هایی که به این زوج آرام نزدیک می‌شوند، آشکارا توسط وابستگی‌ها و عادت‌های خود بلعیده شده‌اند و بر پایه‌ی آن‌ها دچار ترس و پارانویای متعددی شده‌اند. سوءمصرف الکل، کم‌تحرکی و خودنمایی از جمله عادات بدی هستند که آن‌ها را تحت سلطه قرار داده‌اند، گرچه زوج مهربان برای حمایت تلاش می‌کنند و این شخصیت‌های پریشان موفق می‌شوند همذات‌پنداری ما را برانگیزند. فیلمنامه با همه‌ی این‌ها به‌خوبی کار می‌کند و اگرچه فیلم مدتی طول می‌کشد تا به اوج برسد، اما وقتی می‌رسد توجه‌مان را واقعاً جلب می‌کند و با هوشمندی ما را نگه می‌دارد؛ چاشنی واقع‌گراییِ بالای آن نیز به کل اثر اعتبار خوشایندی می‌بخشد. جیم برادبنت و روث شین سزاوار تحسین‌اند؛ آن‌ها خود را وقف شخصیت‌هایشان کرده و به آن‌ها جان، قالب، صدا و شخصیت بخشیده‌اند. این دو بازیگر باتجربه پیش‌تر هم شایستگی‌های خود را نشان داده‌اند، اما نمایش‌شان در این فیلم بی‌نقص و واقعاً دلپذیر است. همچنین اجرای اولیور مالتمن و لِزلی مانوِل را که دو شخصیت مهم دیگر داستان را جان می‌بخشند دوست داشتم. همانند مجموعه‌ای از درام‌های دیگر که بر روابط میان شخصیت‌ها تمرکز دارند، این فیلم هم بیش از هر چیز به ساخت فیلمنامه‌ای محکم، دیالوگ‌های خوب و گروه بازیگری توانمند متعهد است. مسائل فنی در پس‌زمینه قرار دارند، اما به شیوه‌ای محتاطانه و کاربردی هدایت شده‌اند که تا حدودی رنگ و بوی عمل‌گرایی دارد. فیلم کمی کند است، اما به نظرم این کندی عمدی است.