فیلم The Odds 2018

تماشای این فیلم واقعاً لذت‌بخش بود؛ حتماً دوباره می‌بینمش و توصیه‌اش می‌کنم. ابی باتلر در این فیلم فوق‌العاده است؛ نوعی نسخه جمع‌وجورتر از «Would You Rather». شخصیت‌ها در طول فیلم تحول چشم‌گیری دارند که یادآور یک مارپیچ دوتایی کج‌ومعوج است، و ایدهٔ تلاش‌های جسمانی‌ای که شخصیت انجام می‌دهد هم بسیار تأثیرگذار است. اگر به ژانر وحشت-شکنجه علاقه دارید، احتمالاً مجموعه «SAW» و «Would You Rather» را...

تماشای این فیلم واقعاً لذت‌بخش بود؛ حتماً دوباره می‌بینمش و توصیه‌اش می‌کنم. ابی باتلر در این فیلم فوق‌العاده است؛ نوعی نسخه جمع‌وجورتر از «Would You Rather». شخصیت‌ها در طول فیلم تحول چشم‌گیری دارند که یادآور یک مارپیچ دوتایی کج‌ومعوج است، و ایدهٔ تلاش‌های جسمانی‌ای که شخصیت انجام می‌دهد هم بسیار تأثیرگذار است. اگر به ژانر وحشت-شکنجه علاقه دارید، احتمالاً مجموعه «SAW» و «Would You Rather» را دیده‌اید و این فیلم هم شما را ناامید نمی‌کند. شاید به شدت «Hostel» نباشد، اما صحنه‌های کافی‌ای دارد که یا شما را ناراحت کنند یا به‌نوعی لذت ناخوشایندی به شما بدهند. این فیلم شبیه «They Shoot Horses, Don't They?» است که از مسیر «Saw» عبور کرده تا برای مخاطبانی که مثل قهرمان فیلم از نظر فکری ضعیف‌اند قابل‌فهم شود. داستان حول یک بازی زیرزمینی تحمل درد می‌چرخد؛ رقابتی که شرکت‌کنندگان برای جایزهٔ قابل‌توجهی بازی می‌کنند و فقط کسانی می‌توانند دوام بیاورند که آستانهٔ درد بسیار بالایی داشته باشند. به عبارت دیگر، سازندهٔ بازی سادیست است و شرکت‌کنندگان مازوخیست، پس ظاهراً جرمی بدون قربانی رخ می‌دهد. اما اجرای مسابقه در فیلم به‌قدری از نظر منطقی ناممکن است که برای هیچ‌کس—به‌جز دختر اصلی—غیرمنتظره نیست؛ تا جایی که IMDb به‌راحتی این نکته را در خلاصهٔ فیلم لو می‌دهد: در واقع هیچ شرکت‌کنندهٔ دیگری وجود ندارد و جایزهٔ میلیونی هم ساختگی است، و کل ماجرا خلاصه می‌شود در این‌که ضدقهرمان یک دنبالهٔ غیرمجاز از «Saw» ساخته است. سؤال این است که چگونه قهرمانه نتوانست این سرنخ‌ها را پیش‌بینی کند؟ وقتی می‌فهمد احتمالاً آدم‌هایی روی مسابقه شرط‌بندی می‌کنند، می‌گوید «عجیب است که مردم روی چیزی مثل این شرط می‌بندند.» اما این عجیب‌تر از چیزی است که او فکر می‌کند. مخالف می‌گوید «شرط‌بندان حرفه‌ای روی هر چیزی درصد می‌گیرند»، و او کاملاً درست می‌گوید. اما چیزی که آن‌ها نادیده می‌گیرند این است که احتمال نتیجهٔ یک مسابقه تصادفی محاسبه نمی‌شود. در واقع، این شامل فرایندی به‌نام هَندیکَپینگ است که نیازمند شناخت عمیق از سوابق رقباست. شاید اشتباه می‌کنم، اما بعید می‌دانم جایی کسی آمار مربوط به کارهایی مثل «قرار دادن دست روی شمع روشن و نگه داشتن آن» را ثبت کند. اگر ضدقهرمان این‌قدر زرنگ است، چرا این لایهٔ اضافی غیرقابل‌باور را به شگردش اضافه کرده؟ ما می‌دانیم او قرار نیست به این‌سادگی تسلیم شود، هرچقدر هم که دستش زیر شمع بسوزد، بنابراین فیلم از ایجاد تعلیق و تنش واقعی بازمی‌ماند. از آنجا که برای ما امکان سرمایه‌گذاری عاطفی روی داستان وجود ندارد، تنها دلیل دیدن این فیلم لذت بیمارگونۀ دیدن بازیگر در حال تظاهر به درد است—که این موضوع «The Odds» را نه فقط احمقانه بلکه غیراخلاقی هم می‌کند.