فیلم Hobo with a Shotgun 2011

مبتذلِ شاد و بی‌پروا «Hobo with a Shotgun» به کارگردانی جیسون آیزنر و با فیلمنامهٔ جان دیویس است. در این فیلم روتگر هاور، برایان داونی، گرگوری اسمیت، مِولی دانزورث، راب ولز و نیک بایتمن بازی می‌کنند؛ موسیقی اثر الکساندر رزبورو و فیلم‌برداری بر عهدهٔ کریم حسین است. داستان دربارهٔ یک ولگرد بی‌خانمان (با بازی هاور) است که با قطار باری وارد شهری به‌نام هوپ‌تاون می‌شود و با...

مبتذلِ شاد و بی‌پروا «Hobo with a Shotgun» به کارگردانی جیسون آیزنر و با فیلمنامهٔ جان دیویس است. در این فیلم روتگر هاور، برایان داونی، گرگوری اسمیت، مِولی دانزورث، راب ولز و نیک بایتمن بازی می‌کنند؛ موسیقی اثر الکساندر رزبورو و فیلم‌برداری بر عهدهٔ کریم حسین است. داستان دربارهٔ یک ولگرد بی‌خانمان (با بازی هاور) است که با قطار باری وارد شهری به‌نام هوپ‌تاون می‌شود و با شهری روبه‌رو می‌گردد که غرق فسادی عمیق، خشونت، مواد مخدر و انحرافات جنسی است. او در ابتدا تلاش می‌کند دور از همه‌چیز بماند و زندگی فقیرانه‌اش را ادامه دهد، اما کم‌کم از دیدن هرج‌ومرج خشمگین می‌شود و تصمیم می‌گیرد دیگر بی‌تفاوت نماند. از مغازه دست‌دوم‌فروشی محله یک شات‌گان برمی‌دارد و به تنهایی راهی یک کشتار انتقامی می‌شود. فیلم محصول نوعی اکسپلویتیشن وحشت است که با لذت فراوان ساخته شده؛ ترکیبی از نوعی عدالت‌خواهی انتقامی شبیه Death Wish و شِلک‌های دههٔ ۷۰ و ۸۰. آیزنر اثری عمداً بی‌سلیقه اما سرگرم‌کننده پدید آورده است. خشونت گستاخ و بسیار خون‌آلود است: سرها منفجر می‌شوند، بدن‌ها سوراخ می‌گردند و شخصیت‌ها به شیوه‌های روزافزون عجیب کشته می‌شوند. ساکنان هوپ‌تاون واقعاً زننده و عجیب‌اند؛ از برادران یاغی (ایوان و اسلیک) که به‌نوعی ادای دین به تام کروز دارند، تا بابانوئلِ آزارگر و «طاعون» — دو قاتل با لباس فلزی و گرایش‌های فِتیش که برای از بین بردن ولگرد فرستاده شده‌اند — این‌جا واقعاً شهر عجیبان است. کاراکترها به لطف اجرای قدرتمند هاور زنده می‌شوند؛ او با نبوغی خام و در عین حال ظریف نقش را بازی می‌کند، حتی وقتی خشم بر او غلبه می‌کند و مرگ را توأم با جمله‌ای ماندگار تقسیم می‌کند. در اطراف او بازیگرانی کم‌نام و نشان هستند که به‌خاطر جنسِ متن، غیبت ستاره‌های بزرگ به ضرر فیلم تمام نمی‌شود؛ احتمالاً بعد از تماشای فیلم شخصیت‌هایی را به خاطر خواهید آورد، نه بازیگران پشت آن‌ها. کریـم حسین با رنگ‌آمیزی تندِ تکنیکالور و رزبورو با موسیقی دقیق، فضای مناسبِ یک فیلم گرایندهاوس را فراهم کرده‌اند. فیلم عملاً همان کاری را انجام می‌دهد که از عنوانش برمی‌آید؛ ممکن است گه‌گاه به ولنگاری کشیده شود و آن عمق مورد انتظار در نقدهای اجتماعی، وقتی آیزنر درگیر خون‌ریزی و هرج‌ومرج می‌شود، از دست برود. اما اگر از مخاطبان بالغی هستید که فیلم‌های دهه‌های گذشته را به‌خاطر دارند و از همنشینی هجو و ادای احترام‌های شیطنت‌آمیز لذت می‌برید، این فیلم کلی کیف می‌دهد. امتیاز: 8/10.